نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 68

در تعيين مراد از اهل البيت خلافست ، پيش جمهور سنيه آنست كه مراد از اهل البيت ازواج حضرت پيغمبرست بدليل سياق آيت . و اجماع شيعه بر آنست كه مراد از اهل البيت در آيت شريفه حضرت امير المؤمنين و فاطمه و امام حسن و امام حسين است صلوات اللّه عليهم أجمعين زيرا كه روايتست از ام سلمه رضى اللّه عنها كه گفت حضرت رسالت پناه ص بسوى حضرت امير المؤمنين و فاطمه و امام حسن و امام حسين ع فرستاد و فرمود كه هولاء اهل بيتى يعنى اينها اهل بيت منند و اين قول ابو سعيد خدرى است رضوان اللّه عليه . و مراد سيد قدس سره از اهل بيت درين خطبه حضرت امير المؤمنين است با فاطمه و يازده فرزند ايشان از ائمه اثنى عشر صلوات اللّه عليهم و سيد قدس سره از براى اهل بيت چهار صفت ذكر كرد : اول آنكه ايشان مصابيح ظلم اند يعنى چراغهاى تاريكيهايند و اين استعاره است يعنى اهل البيت كسانى اند كه از ظلمات جهالت اهتدا به راه راست حاصل نمى شود الا بايشان همچنان كه در تاريكى شب و غيره اهتدا حاصل نمى شود الا بچراغ . دوم آنكه اهل البيت عصم امتند يعنى نگهدارنده امتند و اين صفت متفرعست از صفت اول به جهت آنكه چون هادى خلقند بسوى راه راست پس بالضروره حافظ و عاصم ايشان خواهند بود از ضلالت . و مانع خواهند بود هر كه متمسك شود بايشان از آنكه در ورطه افراط يا تفريط واقع شود . سيوم آنكه اهل البيت منار واضحه‌اند مردين را و اين نيز استعاره است [ 29 ب ]