نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 44

و بعد از آن پيش حضرت ص آمد و آن سخن را به سرّ به حضرت ص گفت . روايت چنين است كه از حين نزول اين آيت تا سه روز كسى به حضرت [ 18 آ ] پيغمبر ص سخن سرّى نگفت الا حضرت امير المؤمنين ع « و بعد از سه روز حق سبحانه و تعالى اين آيت ديگر فرستاد و اين آيت را نسخ كرد » . حضرت امير المؤمنين ع فرمود كه در كلام اللّه آيتى است كه هيچكس از امت حضرت پيغمبر ص به آن آيت عمل نكرد و نخواهد كرد غير از من تا بروز قيامت يعنى اين معنى آيت كه مذكور شد . و كفى بذلك فضلا . بيست و دوم از فضايل آن حضرت آنست كه حق سبحانه و تعالى در اين آيت به آن اشارت كرد كه وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ يعنى آن كسى كه براستى آمد و باور كرد آن را ، كه در روايت آمده از طرف شيعه و سنى كه مراد از وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ حضرت ص و آله است و مراد از « صدق به » ، حضرت امير المؤمنين است . بيست و سيم از فضايل آن حضرت آنست كه حق سبحانه و تعالى اشارت كرد به آن در اين آيت كه : وَ إِنْ يُرِيدُوا أَنْ يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ يعنى آن خدائيست كه مؤيد گردانيد ترا بنصرت خود و بمؤمنان . در روايت آمده از طرف شيعه و سنى كه مراد از مؤمنان ، حضرت امير المؤمنين ع است و جمع از براى تعظيم است . بيست و چهارم از فضايل آن حضرت آنست كه حق سبحانه و تعالى اشارت كرد به آن درين آيت كه يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ يعنى اى پيغمبر