نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 302

فالح و رستگار است و از تقوى محفوظ است و ضايع نيست و غرض ترغيب است بر تقوى فاستروا ببيوتكم پس پنهان شويد و ساكن گرديد در خانهاى خود زيرا كه چون نفسها شرير و خبيث باشد ظهور در ميان مرد موجب اختلاط و اجتماع است و اجتماع مستلزم مناظرات و مشاجرات و گفت و گوى است و اينها موجب فتنه است پس چون هر كسى در خانه خود باشد فتنه ساكن خواهد بود . و اصلحوا ذات بينكم و نفسهاى خود را به صلاح آريد و از فساد خالى گردانيد يعنى چون به خانهاى خود مستتر باشند نفسهاى ايشان از فتنه و فساد دور خواهد بود و به صلاح نزديك خواهد بود . و التوبة من ورائكم و توبه كردن در پى شماست و از شما فوت نشد اين تنبيه عاصيان است بدان كه توبه مى بايد كرد و از معاصى و مناهى اجتناب نمود پيش از آنكه اجل رسد و توبه فوت شود و ندامت بماند . و لا يحمد حامدا الا ربه و بايد كه شكر نكند هيچ شكر كننده الا پروردگار خود را [ 115 آ ] زيرا كه شكر به جهت نعمت است و منعم حقيقى خداى تعالى است و غير از خداى تعالى كسى ديگر نيست پس غير از خداى تعالى را شكر نبايد كرد . و لا يلم و لائم الا نفسه و ملامت نكند هيچ ملامت كننده الا خود را به جهت آن كه ملامت و ندامت به جهت فعل معصيت است و معصيت از اين كس صادر مىشود به اختيار وى پس مستحق مذمت و ملامت نفس اين كس باشد نه غير وى