اطلس گويند خالى است از ستاره و در وى ستاره نيست و اگر باشد محسوس ما نمى شود و برهان عقل دلالت كند بر آن كه همه افلاك متحركند به حركت دوريه با آن انجم و كواكب كه در ايشان مركوزست . و كلام حضرت ع دليل است برين معنى چنان كه فرمود « فى فلك داير و سقف ساير و رقيم ماير » [ 57 آ ] .
فصل چهارم در بيان بعضى ملائكه سكان سموات و احوال ايشان از اعمال و صفات
قص - ثم فتق ما بين السموات العلى ج - مى فرمايد كه حق سبحانه و تعالى بعد از آنكه آسمانها را آفريد و بكواكب مزين گردانيد شكافت ميان آسمانهاى بلند را و هر يك را از ديگرى دور گردانيد تا در ميان ايشان فضا پيدا شود بمقتضاى حكمت خويش چنان كه فرمودأ و لم ير الذين كفروا أن السماوات و الأرض كانتا رتقا ففتقناهما يعنى آيا نمى بينند و نمى دانند كافران كه آسمانها و زمين بسته بودند پس ما شكافتيم ايشان را . علما در تفسير اين آيت چند معنى گفتهاند : اول آنكه آسمان و زمين بهم پيوسته بود حق سبحانه و تعالى ايشان را از هم جدا كرد . دوم آنكه حق سبحانه و تعالى آسمان را اول يك طبقه آفريد و بعد از آن شكافت و هفت طبقه ساخت و همچنين است حال زمين . سيوم آنكه معنى رتق آنست كه آسمانها پيش از ايجاد در علم بارى