مقدمه
تاريخ پيدايش فنون جنگى در اسلام به روزگار انتقال رسول خدا ( ص ) به دارالهجره و رخداد نخستين سريه باز مىگردد . مدينه و اطرافش به مثابهء اردوگاهى بود كه جنگها يكى پس از ديگرى در آنجا روى مىداد و هنوز يك گروه رزمى از ميدان كارزار برنگشته بود كه پيكارى ديگر آغاز مىگشت .
جنگهاى پيامبر خدا ( ص ) ، آغاز يك رشته عمليات دنبالهدار بود كه طى آن پايههاى سازمان نظامى دولت اسلامى استوار گشت و اسلوبهاى نظامى نوين پديد آمد و رسول خدا ( ص ) به عنوان فرمانده اين نبردها ، نبوغ و درايت بىمانند و جاودانهاش را به همگان نشان داد . ويژگى اصلى اين سازمان نظامى كفايت و جديت و پويايى بود و همين عامل ، بسيارى از پژوهشگران و نويسندگان سيره و مغازى را وادار ساخته است تا بدان اهتمام ورزند ، و آن را اساس جنگهاى بعدى و ملاك استناد جريانهاى آينده قرار دهند .
جنگهايى كه بين رسول خدا ( ص ) و معارضان با اسلام و تعاليم اسلامى روى داد ، نيازمند سپاهى نيرومند و پرتوان بود . پشتوانه سپاه اسلام ، رهبرى كارآزموده چون پيامبر خدا بود با سازمان نظامى بىنظيرى كه بر عنصر با ارزش جهاد به عنوان يكى از برترين اعمال و مهمترين فرايض اسلامى متكى بود . به اين ترتيب جهاد با تأكيد بر جنبههاى انسانى جنگ و اهتمام به حقوق انسانها و تلاش مستمر براى رسيدن به صلح جهانى از ديگر اصول اسلامى اهميتى بيشتر يافت .