هرچند فرمانده كل سپاه اسلام به شكست خوردگان اجازه بردن بخشى از اموالشان را مىداد ، ولى به هيچ وجه اجازهء بردن سلاح را به كسى نمىداد ، زيرا به غنيمت گرفتن اسلحه در تأمين نياز تسليحاتى نقش كليدى داشت و موجب قوت سپاه اسلام و ضعف دشمن و جلوگيرى از تجاوز مجدد آنان مىگشت .
يكى ديگر از منابع تسليحاتى سپاه ، عاريت گرفتن بود كه پس از پايان نبرد بازگردانده مىشد .
آموزش سلاح از وظايف اصلى نظامى سپاه اسلام به شمار مىرفت و فرمانده كل رزمندگان را به تمرين ترغيب مىفرمود و آنان را تشويق مىكرد كه سلاح شخصى داشته باشند و اصول به كارگيرى آن را بياموزند . ايشان بويژه بر تيراندازى و كسب مهارت در اين كار تأكيد مىورزيد . آن حضرت خود در كار با منجنيق آموزش ديده بود و با آن سنگ پرتاب مىكرد .
بسيارى از مسلمانان امثال طلحة بن عبيدالله قرشى و سعد بن ابىوقاص در تيراندازى مشهور بودند . همچنين پيامبر ( ص ) به تمرين اسبسوارى تشويق مىفرمود .
رسول خدا ( ص ) به ساختن اسلحه نيز اهتمام مىورزيد و به سازندگان اسلحه مژده بهشت مىداد . پيش از محاصرهء طايف مردانى را براى آموزش ساخت سلاحهاى پيشرفته به اردن فرستاد . مشاهده مىشود كه فرمانده سپاه اسلام به اسلحه سبك و پيشرفته اهميت مىداد . از اين رو ، بويژه به ساخت نيزه و كمان در داخل سفارش مىنمود .
هنگام توزيع سلاح ميان رزمندگان ، نخست سلاحهاى عاريتى بازگردانده مىشد . سپس باقيمانده كه غنيمتى بودند ميان افراد تقسيم مىگشت و گاه به يك رزمنده ، چند قبضه از يك نوع سلاح ، يا چند قبضه از انواع مختلف مىرسيد .
پشتيبانى تسليحاتى به مفهوم امروزى آن وجود نداشت . هر كس سلاح مورد نيازش را با خود همراه مىبرد و در صورت شكستن يا گم شدنِ آن ، از سلاحهاى ذخيره خود استفاده مىكرد و به نبرد ادامه مىداد . در باره ذخيرهسازى سلاح بايد گفت كه اين كار در سطح فردى رايج بود و خانه هر رزمنده انبار سلاح او نيز بود ، و از انبارهاى مركزى و بزرگ مانند امروز اثرى نبود . گاه يك رزمنده چندين شمشير ، يا نيزه يا كمان در خانه داشت و نگهدارى ، حفظ و اصلاح آنها بر عهدهء خودش بود . البته گاهى براى مدت كوتاهى اسلحه در يك مكان مناسب ( چيزى شبيه انبار ) جمعآورى ، و نگهبان لازم بر آنها گماشته مىشد .
آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 134
مساهمون: ضاهر وتر
ص١٣٤