مهمترين سلاحهاى مورد استفاده سپاه اسلام ، هم هجومى بود و هم دفاعى . سلاحهاى هجومى ، شمشير ، نيزه و كمان بود و سلاحهاى دفاعى را زره ، خود و مِغْفَر تشكيل مىداد .
شمشير از مهمترين سلاحهاى هجومى به شمار مىرفت و رسول خدا ( ص ) براى آن ارزش و اهميت بسيار قائل بود . او خود چند شمشير غنيمتى ، اهدايى و موروثى داشت كه هر كدام نام ويژهاى داشتند .
نيزه نيز سلاح هجومى مهمى به شمار مىرفت و داراى انواعى بود . فرمانده كل به نيزه اهتمام داشت و خود چهار نيزه تهيه كرد .
اما كمان چند نوع بود و با توجه به اوصافشان نامهاى مختلفى داشتند . مهمترين آنها كمان دستى و كمان حجازى است . رسول خدا ( ص ) چهار كمان به اين نامها داشتند : صفراء ، روحاء ، بيضاء و كتوم .
مهمترين سلاح دفاعى زره بود كه براى مصونيت در برابر ضربههاى شمشير و نيزه يا هدفگيرى تيرها پوشيده مىشد و اشكال ، انواع و نامهاى متعددى داشت . فرمانده كل سپاه اسلام چندين زره داشت كه از جمله اينها بودند : ذات الفضول ، صَدْرِيه و سَرُد .
خُود ، از جنس آهن بود و براى مصون ماندن در برابر ضربت سلاحهاى هجومى بر سر گذاشته مىشد . مغفر ، سلاحى بود كه رزمنده براى جلوگيرى از آسيب ، صورت را با آن مىپوشانيد . رسول خدا ( ص ) و ديگر رزمندگان در هنگام نبرد از آن استفاده مىكردند .
سپاه اسلام در جنگ طايف از منجنيق و دبّابه نيز استفاده كردند . سپاه اسلام همچنين به سلاح سواره نظام اهتمام مىورزيد و براى آن نسبت به ديگر گروههاى رزمى اولويت قائل مىشد . شمار سواره نظام در نخستين نبردها اندك بود و مسلمانان در جنگ بدر بيش از دو اسب نداشتند ، اما كمكم شمارشان رو به فزونى نهاد و در غزوهء خيبر به دويست رأس رسيد و در غزوه فتح از دو هزار رأس گذشت .
سلاحهاى مورد نياز سپاه اسلام يا از طريق كسانى كه به ساخت سلاح و فروش آن به جنگجويان اشتغال داشتند ، تهيه مىشد - كه چنين سلاحهايى در سپاه زياد نبود - يا از طريق خريد از منطقه جزيرة العرب يا خارج آن . خريد سلاح يا به وسيلهء خود رزمنده و با مال شخصىاش انجام مىشد يا به وسيلهء نماينده لشكر و با اموال باقيمانده پس از تقسيم يا با غنائمى كه سپاه اسلام از دشمنانش بويژه يهود به دست مىآورد .
آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 133
مساهمون: ضاهر وتر
ص١٣٣