پيش مهيا شده بود . امراى قطلونيه و جمهوريهاى پيزا و جنووا همواره هواى تصرف جزاير شرقى را در سر داشتند . كرسى رسولى نيز چنين فتحى را ترغيب مىكرد . مسيحيان پيش از اين در سال 508 ه / 1116 م در اوايل عهد مرابطين يكبار اين جزاير را فتح كرده بودند و مرابطين آن را بازپس گرفتند . چون كار بنى غانيه در آن جزاير بالا گرفت و بار ديگر سواحل بلاد مسيحيان را مورد حمله قرار داد تا دول مسيحى مجبور شوند با مسلمانان معاهدات صلح بندند . چون موحدين جزاير را از بنى غانيه بستدند ، دول مسيحى نيز به فكر تصرف آنها افتادند و بيش از همه مملكت آراگون در آتش اين اشتياق مىسوخت . زيرا آن جزاير روبهروى سواحل آراگون بودند و آراگونيها تصرف آنها را حق طبيعى خود مىدانستند . پدرو پادشاه آراگون يكبار به فكر تصرف جزاير افتاد ولى به آرزوى خود نرسيد ، اكنون بر فرزند او خايمهء اول واجب بود كه اين آرزوى پدر را برآورد . برافتادن سلطه موحدين از شبه جزيره و افروخته شدن آتش فتنهها در اندلس از عواملى بود كه اسپانياى مسيحى را براى تحقق نقشه ديرينه فتح مجدد
atsiuqnoceR aL
به حركت درآورد . آراگون كه بر شرق شبه جزيره غلبه يافته بود همه ميراث شرق اندلس را حق خود مىدانست . در اوايل سال 626 ه كه السيد ابو زيد موحدى از بلنسيه رانده شد و نزد خايمهء اول رفت . خايمه آماده حركت براى فتح آن جزاير بود . در ماه دسامبر 1228 م مجلس مشاورهء قطلونيه را در شهر برشلونه فراخواند و پيشنهاد كرد كه حمله به جزاير شرقى را آغاز كند تا راه بازرگانى قطلونيه در درياى مديترانه تأمين گردد . مجلس اين پيشنهاد را پذيرفت و اجازت داد كه پادشاه براى تامين هزينه آن مالياتى بر چارپايان شاخدار معين كند و نيز مقرر شد كه بزرگان راهبان و اسقفها نيز خود با سواران و سپاهيانى كه گرد مىآورند در جنگ شركت جويند . از اشراف قطلونيه چون نونيوسانشيز كنت روسيون و هوگو دامبرياس و اخان رامون و گلين دومونكادا و ديگر بزرگان خواست كه با همهء سواران و پيادگان خويش در نبرد حاضر شوند . پادشاه اين پيشنهادها را قبول كرد و خود نيز تعهد كرد كه دويست سوار تمام سلاح از مردم آراگون به ميدان كارزار فرستد ، آنگاه اراضى مفتوحه و غنايم