از يارى ملك ليون ياد كردند . عبد الرحمان الناصر « 24 » خود با سپاهى عظيم رهسپار طليطله شد . اين سپاهكشى در ماه ربيع الثانى سال 318 ه / مه سال 930 م انجام گرفت . سپاه عبد الرحمان بر گرد طليطله حلقه زد و همهء باغها و مزارع اطراف آن را به آتش كشيد و پس از چند هفته خود با گروهى از سپاه بازگشت و محاصره را به يكى از سردارانش سپرد . آنگاه پس از دو سال ، در تابستان سال 320 ه / ژوئيهء سال 932 م بازگشت ، بدين آهنگ كه آخرين ضربه را بر پيكر شورشيان فرودآورد . در اين هنگام راميرو كوشيد تا شهر به محاصره افتاده را برهاند و به نداى مردمش پاسخ دهد . پس با جماعتى از ياران خود بيامد . در راه بردژ مجريط « 25 » مستولى شد ، ولى نيروهاى اسلام توانستند او را پيش از آنكه به طليطله رسد بازگردانند . راميرو به ناچار شهر در محاصره افتاده را به حال خود گذاشت و برفت . شورشيان همهء اميد خود را از دست دادند . از سوى ديگر آن محاصرهء طولانى آنان را از پاى درآورده بود . به ناچار به فرمان عبد الرحمان گردن نهادند و تسليم شدند . عبد الرحمان الناصر در رجب سال 320 ه پيروزمندانه وارد طليطله شد و چون استوارى و ضخامت باروهايش را ديد فرمان داد همه را ويران كنند .
شورش اندلس با سقوط طليطله استوارترين سنگر خود را از دست داد .
در سال بعد - سال 933 م - پادشاه ليون به شهر اوسمه ( وخشمه ) كه مورد تهديد مسلمانان بود حمله آورد و مسلمانان را از آن نواحى براند و شهر را تصرف كرد . در تابستان سال بعد عبد الرحمان لشكر به جنگ او بياراست و به اوسمه راند . مسيحيان از آنجا برفتند و در كوهها پناه گرفتند و به دژها شدند . عبد الرحمان بيهوده مىكوشيد راميرو را از درون قلاع خود بيرون كشد و با مسلمانان در يك نبرد روياروى درگير كند . اين بود كه لشكر به شمال برد و در اراضى قشتاله كشتار و تاراج به راه انداخت .
جمع كثيرى از مسيحيان را بكشت . سپس لشكر به شهر برغش پايتخت قشتاله برد و شهر را ويران نمود و شمار كثيرى از ساكنان ديرهاى مجاور را به قتل رسانيد . اين واقعه در سال 934 م اتفاق افتاد « 26 » .
هامش
( 24 ) . عبد الرحمان مانند خلفاى عباسى براى خود لقب اختيار كرد و از سال 317 به الناصر لدين اللّه ملقب شد .
( 25 ) . مجريط دژى بود از بناهاى امير محمد بن عبد الرحمان . در جاى آن شهر امروزى مادريد برپا شده است .
( 26 ) . ابن خلدون ، العبر ، ج 4 / ص 142 ؟ ؟ ؟