غنيمت شمرد و با سپاه خود از نهردويره گذشت و به شهر قوريه حمله كرد و والى آن را اسير نمود . سپس به شلمنقه لشكر برد و مسلمانان را شكست داد و در آن نواحى دست به آشوب و خونريزى زد . امير محمد بن عبد الرحمان به سردارى پسرش منذر لشكر به شمال فرستاد و البه و قلاع را بگرفت و مسيحيان را در همهجا درهم شكست و به بنبلونه رسيد و در حوالى بنبلونه دست به قتل و تاراج گشود . حملات اندلس از آن پس بر البه و قلاع ادامه يافت و ميان مسلمانان واردونيو چند بار نبرد افتاد . در همهء اين نبردها - چنان كه گفتيم - مسيحيان شكست خوردند . محمد بن عبد الرحمان را قصد آن بود كه كار مملكت جليقيه را يكسره كند . ازاينرو از آبهاى غربى كشتيهايى براى يك نبرد دريايى به جليقيه فرستاد . ناوگان اندلس به مصب رود منهو ( يامينيو ) رسيد ، ولى طوفانى عظيم برخاست و كشتيها را درهم شكست و نقشه اجرا نشده ، باطل گرديد . اين واقعه در سال 866 اتفاق افتاد .
اردونيو پس از اين شكستها به آرامش گراييد و ديگر هواى جنگ را از سر بيرون كرد و در ماه مه سال 866 درگذشت . اندكى پيش از مرگش پسر بزرگش الفونسو را ولىعهد خود نمود و او به نام الفونسوى سوم بهجاى پدر بر تخت نشست .
هنوز سنش به چهارده سالگى نرسيده بود .
3
الفونسوى سوم ، اين شاه جوان ، تازه بر تخت فرمانروايى نشسته بود كه كنت فرويلا حاكم ولايت جليقيه پسر برمودو بر او خروج كرد تا تخت سلطنت را از او بستاند . چون لشكرش به اوويدو رسيد ، الفونسوى سوم به ولايت البه گريخت و فرويلا بر قصر سلطنتى مستولى شد و خود را پادشاه خواند . ولى اشراف گوت كه تخت سلطنت را تكيه و پناه خود مىدانستند اين عمل را عملى غاصبانه خواندند و با فرويلا به جنگ برخاستند و كشتندش . الفونسو پيروزمندانه به اوويدو بازگشت و بار ديگر بر تخت نشست .