مرحله بناى حكومت خود را بر زور نهادند و سرزمين به تصرف درآمده را به سنت فئوداليسم اداره كردند . ازاينرو ديرى برنيامد كه در اراضى مفتوحه چند حكومت محلى به وجود آمد و آنان هرگز به اين امر كه جامعهاى صاحب يك نظم سياسى و اجتماعى ثابت به وجود آورند نبودند و نيز در اين انديشه نبودند كه در رعاياى تازهء خود مندمج شوند . ساكنان بلاد مفتوحه از روميان و گالياييها قرنها زير سلطهء دولت روم بودند و همچنان زبان و تمدن رومى بر آنان حاكم بود ، ولى قبايل ژرمنى كه فرمانروايى و رياست در دست داشتند به تنهايى جامعهاى منعزل بود كه در طول قرون پيش از آنكه از تمدن رومى متأثر شوند همچنان در خشونت و بدويت باقىمانده بودند .
فرانكها از عهد كلوويس به مسيحيت گردن نهادند و اين خود بزرگترين عامل در تطور اين قبايل و تهذيب تعقل وثنى و سنن وحشيانهء آنان بود . استقرار ايشان در اراضى مفتوحه و استحكام پايههاى قدرت و تمتع از نعمت و ثروت كه پس از مدتها آوارگى و جنگ و ستيز و سختى معيشت حاصل شده بود و حرص آنها به راحت و رفاه از عوامل سترگى براى زدودن عصبيت جنگى و نقصان شور و شوق آنها به جنگ و ستيز و برانگيختن علاقهء آنها به آبادانى و بقا بود . قبايل ژرمن كه تحت لواى فرانكها از راين گذشته و در گاليا استقرار يافته بودند بدينسان در اوايل قرن هشتم ميلادى به يك جامعهء استقراريافته تبديل شد . و هنوز گاليا به فرانسه تبديل نشده بود ، ولى نهالهاى فرانسهء آتيه غرس شده بود و اسباب و عواملى براى نشو و نماى ملت فرانسه فراهم شده بود ، ولى اين مجتمع كه از نوعى استقرار و ثبات برخوردار بود ، در هنگامى كه عرب در فرانسه نفوذ يافت ، دستخوش انحلال و تفكيك بود و در پنجهء اختلافات اسير . اكوتين و باقى سرزمينهاى جنوب فرانسه در دست جماعتى از امراى محلى بود كه همواره مترصد ضعف سلطهء مركزى بودند تا در اقاليم و مدنى كه به دست آورده بودند به استقلال زندگى كنند . قبايل وثنى ژرمن در آن سوى رود راين همواره آهنگ آن داشتند كه از رود بگذرند و بر فرمانروايى فرانكها پايان دهند .
فرانكها سرگرم دفع اين حملات بودند و ژرمنها هربار به رود تاخت مىآوردند و فرانكها مىخواستند آن قبايل وحشى را وادارند به مسيحيت گردن نهند . بنابراين مسائل مذهبى خود يكى از عوامل مهم در اين كشمكشها بود ؛ كشمكش ميان قبايل و عشايرى كه از حيث نژاد و نسب يكى بودند . مملكت فرانكها از اين خطر نرهيد مگر
تاريخ دولت اسلامى در اندلس ( فارسي ) — صفحة 96
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٩٦