[
كلمهء 96 ] شعلهاى علوى
به راستى مجبوبترين بنده نزد خدا ، بندهاى است كه خدا او را در پيكار نفس يارى كرده است . بندهاى كه اندوه را شعار خود ساخته ، خوف را لباس خود كرده ، چراغ هدايت در قلبش روشن گشته و ساز و برگِ روز مرگش را آماده كرده است ، مرگِ دورنما را به خود نزديك ساخته و سختىها را آسان شمرده و خوب ديده و به ياد خدا بوده و به كار بيشتر پرداخته و از آب خوشگوارى كه آبشخور آن نرم و هموار است سير نوشيده و راه راست را پيموده است ، جامهء شهوت را از خود بيرون كرده و از همهء غصّهها به يكى پرداخته و در اين صورت ، از صفت كورى به در آمده ، از همراهى اهل هوا خارج گشته و خود از كليدهاى باب هدايت و قفل درهاى هلاكت شده است .
راه خود را خوب ديده و بدان راه رفته و نشانههايش را شناخته و گردابهاى آن را پشت سر نهاده است و از دستآويزها به محكمترين آن چنگ انداخته و از رشتهها به نيرومندترين آنها چنان به حقيقت و يقين رسيده كه گويى پرتو خورشيد را مشاهده مىكند . اينان بر هدايت خاصّ پروردگار حركت كرده و اينان همان رستگاراناند .