درگذشت . ترجمهء او در سال 1912 م . در لاهور انتشار يافته است . 2
1
عبد اللّه بن حاج محمّد
وافيه
شرح فارسى قانونچه به نام وافيه در عهد سلطان تيمورى شاهرخ ميرزا ( زمان حكومت 1405 تا 1447 م ) والى خراسان ، در 850 ه . / 1446 م . انجام گرفته است . در مباحث و معانى قانونچه شرح خوبى است . نام شارح معلوم نيست . در تاريخ روابط پزشكى ايران و پاكستان ، عبد اللّه بن حاج محمّد بشيروئى خراسانى را به عنوان مترجم و شارح آن ذكر كردهاند ، امّا در آن سال تأليف 914 ه . آمده است ، اگر نام شارح عبد اللّه بن حاج محمّد باشد ، اين سال تأليف درست نيست . در مؤسّسهء تاريخ و تحقيق طبّ در تغلقآباد دهلى نو نسخهاى از آن كه در روز يكشنبه 1104 ه . / 1692 م . كتابت شده ، موجود است و آن را فرح بيگ در پتنه كتابت كرده است . در ديوبند نيز يك نسخهء خطّى آن موجود است كه در 1184 ه . / 1770 م . كتابت شده . علاوه بر آن ، يك نسخه در رامپور و نسخهاى ناتمام در كتابخانهء مولانا آزاد عليگره موجود است . 2
1
حكيم ابو الفتح گيلانى
فتّاحى
مسيح الدّين ابو الفتح گيلانى از اهالى منطقهء لاهيجان گيلان و از خانوادهء اهل دانش و كمال بود . پدرش مولانا عبد الرزّاق در عهد خان احمد منصب صدر الصدور داشت . در سال 974 ه . / 1566 م . وقتى كه شاه ايران ، تهماسب ، گيلان را به تصرّف خود درآورد ، عبد الرزّاق نيز با فرمانرواى گيلان اسير شد . هر چهار فرزند او به نامهاى حكيم ابو الفتح و حكيم همام و حكيم نور الدّين و حكيم لطف اللّه معروف و مشهور شدند .