تسبيح وتحميد مطلق يا تسبيح وتحميد فقط .
اين بود ملخّص آن چه در كتاب مستند الشيعه بيان شده است اگر مقبول است وبحثى بر آن وارد نيست فالمنة لله والشكر له و اگر مردود است و مورد ابحاث فليس اول قارورة والانسان محل السّهو والنسيان خصوصاً من [ هو ] مبتلى بانواع عوائق خارجية وداخلية جسمانية وروحانية والعذر عند كرام الناس مقبول والسلام عليكم .
( 233 )
س 156 : بيان فرماييد كه هر گاه امام در ركعت دوم بدون تشهد خواندن به گمان ركعت اول برخيزد و مأموم به شك افتاد شاكاً متابعت امام نمايد و بعد از آن كه امام قنوت را خواند يقين كرد كه تشهد را نخوانده است وبىجا برخاسته است و به نيت تشهد بنشيند و مأموم به خيال آن كه امام به ركوع مىرود ، به ركوع رود يقين به هم رساند در ركوع كه بىجا به ركوع رفته است وبايست بنشيند و ركوع را بر هم زند ومتابعت امام كند در نشستن آيا نمازش صحيح است يا نه ؟
ج : چون مأموم شاك بود بر او بود متابعت امام اگر چه امام ساهى باشد پس آن چه كرده از متابعت امام درست كرده و امام نيز كه در قنوت متذكر شده و به جهت تشهد نشسته صحيح كرده است و مأموم بعد از آن كه به ظنّ ركوع امام به ركوع رفته و داخل ركوع ركعت سوم شده از امام پيش افتاد چه امام در تشهد دوم است واو در ركوع سوم و حكم كسى كه به ظنّ هوىّ امام به ركوع رود تخيير است پس مأموم مخير است ميان ماندن در ركوع تا امام از تشهد ركعت دوم و ذكر ركعت سوم فارغ و به ركوع رود وميان اين كه برخيزد و به امام ملحق شود باز با او ركوع سوم را به جا آورد و اين زيادتى ركوع در اينجا ضرر ندارد چنان كه در ساير صورى كه سهواً يا به ظنّ خطاء امام به ركوع رود . والله العالم بحقائق الامور .
( 234 )
س 157 : بيان فرماييد كه در خصوص اسماء مقدسه الهى وانبياء و ائمه اطهار
رسائل ومسائل ( فارسي ) — صفحة 161
مساهمون: ملا أحمد النراقي
ص١٦١