13 - بيم و اميد
( 104 ) 1 - حرث بن مغيره گويد : به امام صادق عليه السلام عرض كردم در وصيت لقمان چه چيز بود ؟ فرمود : در وصيت لقمان شگفتىهائى بود كه از همه شگفتتر اين بود كه به فرزندش گفت : از خدا بترس آنچنان كه اگر نيكىهاى آدمى و پرى را بجا آورى باز تو را عذاب كند ، و به خدا اميدوار باش آنچنان كه اگر گناه آدميان و پريان را بجا آورى باز تو را ببخشد ، سپس حضرت صادق عليه السلام فرمود : پدرم مىفرمود : هيچ بنده مؤمنى نيست مگر اينكه در قلبش دو نور است : نور اميد و نور ترس ، اگر با هم وزن و اندازهگيرى شوند يكى بر ديگرى سنگينى نمىكند .
2 - شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد : مردمى هستند كه گناهان را انجام داده و مىگويند ما ( به رحمت خدا ) اميدواريم و بر اين حال زندگى مىكنند تا مرگشان فرا مىرسد . حضرت فرمود : اينان مردمى هستند كه اميدها را بهانه قرار مىدهند و به اين سوى