من محل آرزوها نيستم پس چه كسى غير از من قطع اميد كند ، آيا آرزومندان نمىترسند كه به غير من آرزو مىكنند ، اگر اهل آسمانها و زمين همگى آرزو كنند و به هر يك از آنان تمام آنچه همگى آرزو مىكنند عطاء كنم ذرهاى از ملكم كم نمىشود چگونه ملكى كم شود كه من سرپرست آن هستم ، بدا به حال نااميدان از رحمت من ، بدا به حال كسى كه نافرمانيم كند و مرا در نظر نگيرد .
2 - امام صادق عليه السلام در باره فرمايش خداوند كه مىفرمايد : « ايمان نياورند بسيارشان مگر كه آنان مشركانند ( سوره يوسف / 106 ) » ، فرمود : منظور اين است كه شخص گويد : اگر فلانى نبود من از بين رفته بودم ، اگر فلانى نبود به من فلان چيز نمىرسيد ، اگر فلانى نبود عيالم از ميان مىرفت ، آيا نمىبينى كه اين شخص براى خدا در ملكش شريك قرار داده ( كه مىپندارد ) روزيش مىدهد و از او ( بلاء را ) دفع مىگرداند . راوى گويد :
گفتم : اگر اين گونه بگويد چگونه است : اگر خدا بواسطه فلانى به من منت نمىگذارد هلاك مىشدم ؟ فرمود : اشكالى ندارد .
جهاد النفس ( فارسى ) — صفحة 73
مساهمون: الحر العاملي
ص٧٣