تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 471

پيامبر صلى الله عليه و آله درباره او از خداوند چنين خواست : « خداوندا ! اگر عامر را هدايت نكنى شرّش را از سرم كوتاه كن » . پس طاعون شترى او را گرفت و بانگ مىزد كه اى خاندان عامر ، طاعونى به سان طاعون شتر است ! اين طاعون دشمن خدا را كشت . « 1 » 897 - ابراهيم بن منذر براى ما نقل كرد و گفت : عبداللَّه بن وهب براى ما حديث كرد و گفت : از ليث بن سعد شنيدم كه مىگفت : ارْبد بن ربيعه « 2 » و عامر بن طفيل به حضور رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيدند . يكى از آنها به ديگرى گفت : من او را به گفت و گو مشغول مىكنم تا تو او را بكشى . او در برابر رسول خدا صلى الله عليه و آله ايستاد و چون مدتى دراز با او سخن گفت وى را ترك كرد . [ چون از دوست خود در اين باره كه چرا كارى نكرده است پرسيد ] دوست وى گفت : او را به گونه‌اى ديگر ديدم : پاهاى او در زمين و سرش در آسمان بود و اگر به او نزديك مىشدم مرا مىكشت . اربد بعدها گرفتار صاعقه شد . خداوند دربارهء اين ماجرا اين آيه را نازل كرده است : لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ . « 3 » درباره عامر نيز رسول خدا صلى الله عليه و آله از خداوند چنين خواست كه « خداوندا ! تو خود شرّ او را كم كن » . پس او را طاعون شترى گرفت و كشت . « 4 » 898 - محمد بن حسن بن زياد براى ما نقل كرد و گفت : عبدالعزيز بن نمر ، از برادر زادهء زهرى ، از زهرى حديث كرد كه رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين دعا كرد : « خداوندا ! بنى عامر را