[ عصر ظهور ]
* از او [ ؟ ] ، از ربعى ، از بريد عجلى روايت شده كه گفته است : به امام باقر عليه السّلام گفتند : ياران ما در كوفه گروهى بزرگند . اگر آنان را امر فرمايى از تو فرمان برند و پيروى كنند . فرمود : آيا چنين هست كه كسى از آنان به جيب ديگرى دست برد و نياز خود را از آن بردارد ؟ يكى گفت :
نه . فرمود : پس آنان به جان خويش آزمندترند . سپس فرمود : مردم اكنون در آرامش هستند ، با يكديگر ازدواج مىكنند ، از همديگر ارث مىبرند و بر آنان حدود اجرا مىشود و امانتهايشان را بديشان بازمىگردانند . اما چون قائم ( عج ) قيام كند گسستن مىآغازند . هم در آن زمان ممكن است مردى به سراغ جيب برادر خويش رود و نياز خود را از آن بردارد و او منعش نكند . « 1 »
[ فرار از تهيدستى ]
* از همو ، از قاسم بن بريد عجلى ، از پدرش روايت شده كه گفته است : به حضور امام صادق عليه السّلام رسيدم و گفتم : فدايت شوم ! روزگارى وضع نكو بود ، اما اكنون همه چيز ديگرگون شده است ! فرمود : چون به كوفه رفتى ده درهم بجوى و اگر نيافتى يكى از بالشهاى خود به ده درهم به فروش و سپس ده تن از هممسلكان خويش را ميهمان كن و برايشان
هامش
- به صورت مسند يك بار از ابان و بارى ديگر از محمد بن مسلم روايت كرده است . صفار نيز در بصائر الدرجات همين حديث را از طريق خلف بن حماد آورده است .
مجلسى در مرآة العقول در شرح اين حديث مىگويد : حجت به معناى برهان و در اينجا مقصود از آن امام است ؛ چرا كه به واسطهء امام حجت خدا بر خلق پيش از آفرينش آنان تمام مىشود ، آنسان كه پيش از خلقت حوا ، و فرزندان بشر ، آدم آفريده شد . حجت همچنين « با خلق » است ، از آن روى كه زمين هيچگاه خالى از حجت نيست . همو « بعد از خلق » است ؛ چرا كه قائم عليه السّلام يا امير مؤمنان عليه السّلام آخرين كس از مردمان است كه بدرود حيات مىگويد . تفسير ديگر حديث نيز آن است كه حجت پيش از هركس ، با هركس و پس از هركس است .
فيض هم در شرح حديث مىگويد : يعنى حجت پيش از خلق و پس از آنان است ، آنگونه كه با ايشان نيز هست .
از همين روى نيز خداوند نخست خليفه و پس از آن خليفه را آفريد ، چونان كه فرمود :إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةًهدف از اين حديث بيان وجوب استمرار وجود حجت و استوارى بقاى هستى بر اوست - ح .
متن حديث را بنگريد در : بصائر الدرجات ، ص 507 ؛ الامامة و التبصرة ، ص 135 ؛ اكمال الدين ، ص 4 و 221 و 232 ؛ الكافى ، ج 1 ، ص 177 ؛ شرح اصول الكافى ، ج 5 ، ص 121 ؛ بحار الانوار ، ج 23 ، ص 38 - م .
( 1 ) . مجلسى در بحار الانوار ( ج 13 ، ص 195 ) حديث را از كتاب حاضر نقل كرده است - ح .