مفضل گفت : اى زادهء پيامبر خدا ، گمان دارم مرا در جايگاهى فراتر از واقعيت نشاندى .
امام عليه السّلام فرمود : بلكه تو را در همان جايگاه نشاندم كه خدا تو را در آن نشانده است .
مفضل پرسيد : اى پسر پيامبر خدا ، پس جايگاه جابر بن يزيد جعفى نزد شما چگونه است ؟
فرمود : جايگاه سلمان نزد پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله .
پرسيد : و جايگاه داوود بن كثير رقى كدام است ؟
فرمود : جايگاه مقداد نزد پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله .
راوى گويد : امام آنگاه به من رو كرد و فرمود : اى عبد اللّه بن فضل ! خداوند ما را از نور عظمت خويش بيافريد و به رحمت خود ساخت و روح شما را نيز از ما آفريد . پس ما دلتنگ شما مىشويم و شما دلتنگ ما . به خدا سوگند ، اگر همهء ساكنان خاور و باختر مىكوشيدند كه يك نفر بر شمار شيعيان ما بيفزايند يا يك نفر از آنان بكاهند بر اين كار توان نمىيافتند .
شيعيان به نام خويش و نام پدر و خاندان و تبارشان نزد ما نوشتهاند . اى عبد اللّه ، اگر دوست داشته باشى ، حتى نام تو را نيز در صحيفهء خويش نشانت مىدهم .
راوى گويد : سپس امام صحيفهاى خواست و آن را گشود . ديدم اين صحيفه سفيد است و در آن هيچ نوشتهاى نيست .
گفتم : اى پسر پيامبر خدا ، در آن نشانى از نوشته نمىبينم !
راوى گويد : پس امام دست خود بر آن كشيد و ديدم كه نوشتههايى در آن است . در پايين اين نوشتهها هم نام خود را ديدم و به سپاس خداوند به سجده درافتادم . « 1 »
[ تجسم دنيا براى امام ]
* على بن اسماعيل بن عيسى ، از موسى بن طلحه ، از حمزة [ بن عبد المطلب ] بن عبد اللّه جعفى « 2 » روايت كرده كه گفته است : در حالى كه صحيفه يا كاغذى به همراه داشتم كه در آن از امام صادق عليه السّلام نقل شده بود كه دنيا براى صاحب اين امر در چيزى همانند نيمهء گردويى تجسم مىيابد به حضور امام رضا عليه السّلام رسيدم .
امام عليه السّلام فرمود : اى حمزه ، به خداوند سوگند ، آن حق است ؛ آن را به چرم انتقال دهيد . « 3 »
هامش
( 1 ) . متن را بنگريد در : مدينة المعاجز ، ج 6 ، ص 55 ؛ بحار الانوار ، ج 26 ، ص 132 ، ج 47 ، ص 395 - م .
( 2 ) . در متن چنين آمده ، ولى آنگونه كه از روايت پسين نيز پيداست مقصود حمزة بن عبد اللّه جعفرى است - ح .
( 3 ) . متن را بنگريد در : بصائر الدرجات ، ص 428 ؛ ينابيع المعاجز ، ص 184 ؛ بحار الانوار ، ج 25 ، ص 368 ؛ مسند -