راوى گويد : پس هشام به شام بازگشت و فرمان داد تا فرزدق را به زندان افكنند . فرزدق در عسفان ، جايى ميان مدينه و مكه زندانى شد . اين خبر به على بن حسين عليه السّلام رسيد . دوازده هزار درهم برايش فرستاد و گفت : اى ابو فراس ، ما را معذور دار . اگر بيش از اين داشتيم آن نيز به تو صله مىداديم . اما فرزدق آن صله را بازگرداند و گفت : من آن سخن را تنها از سر غيرت نسبت به خدا و پيامبرش گفتهام و كسى نيستم كه بر آن پاداش بخواهم . اما امام نيز آن را بازگرداند و فرمود : به حقى كه بر تو دارم ، اين هديه را بپذير ؛ خداوند جايگاه تو را نورانى ساخته و نيت تو را خود دانسته است .
پس فرزدق آن صله را پذيرفت و از آن پس در حالى كه در زندان بود هشام را هجو مىكرد . از آن جمله در هجو او گفته است :
اتحبسنى بين المدينة و التى * اليها قلوب الناس تهوى منيبها
يقلب رأسا لم يكن رأس سيد * و عينا له حولاء باد عيوبها « 1 »
* على بن حسين بن يوسف ، از محمد بن جعفر علوى ، از حسين بن محمد بن جمهور عمى برايمان نقل حديث كرده و گفته است : ابو عثمان مازنى برايم حديث كرده و گفته است :
كيسان ، از جويرية بن اسماء ، از هشام بن عبد الاعلى برايمان حديث كرده كه گفته است : فرعان كه از راويان فرزدق بود گفته است : سالى همراه با عبد الملك بن مروان حج گزاردم . او على بن حسين عليه السّلام را ديد و خواست او را كوچك كند . از اين روى پرسيد : اين كيست ؟
فرزدق گويد : پس من در پاسخ به بديهه ، آن عقيدهء معروف خود را گفتم :
هذا ابن خير عباد اللّه كلهم * هذا التقى النقى الطاهر العلم
تا پايان شعر
هامش
- ص 178 - 181 ؛ الارشاد ، ج 2 ، ص 151 ؛ علم الهدى ، الامالى ، ج 1 ، ص 48 ؛ عيون المعجزات ، ص 63 ؛ الخرائج و الجرائح ، ج 1 ، ص 267 ؛ مناقب آل ابى طالب ، ج 3 ، ص 306 و 307 ؛ مدينة المعاجز ، ج 4 ، ص 284 - 286 و 393 - 395 ؛ بحار الانوار ، ج 46 ، ص 121 ، 122 ، 124 - 128 و 141 ؛ المعجم الكبير ، ج 3 ، ص 101 - م .
( 1 ) . آيا مرا ميان مدينه و آنجا كه دلهاى مردمان به سويش پر مىكشد به زندان مىافكنى ؟
سر خويش مىچرخاند ؛ همان سرى كه سر يك مهتر نيست و چشمانى كژ دارد كه عيبش بر همه آشكار است .
دو بيت و نيز داستان را بنگريد در : بحار الانوار ، ج 46 ، ص 127 ؛ الاغانى ، ج 10 ، ص 378 و ج 21 ، ص 380 ؛ البداية و النهاية ، ج 9 ، ص 128 - م .