[ دل را از غم دنيا فارغ ساز ]
آنچه كه اهل بيت عليهم السّلام بدان راهنمايى نمودهاند آن است كه بر مؤمن لازم است خويش را به اعراض از غمها عادت دهد ، تا دل او براى توجه به خداوند خالى گردد .
خداى متعال فرمود :
الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ .
« 1 »
[ اكسيرى كه غم را به شادى بدل مىكند ]
اگر دل متوجه ياد خداوند و عطوفت ، لطف ، مهر و محبت او شود غم و اندوه از آن رخت خواهد بست ، زيرا سرچشمهء همهء اندوهها توجه به جانب نفس و اجراى امر به مقتضاى حال آن مىباشد كه چيزى نيست جز عجز و تنگنا و سرگشتگى و حرص بر آنچه در دست دارد .
درحالىكه توجه به حضرت احديت كه هر دورى در پيشگاه آن ، نزديك و هر دشوارى ، آسان است ، و نسبت اشياء به او يكسان مىباشد ، و اقتضاى رأفت و رحمت دارد ، جايى براى غم و اندوه نمىماند . حزن و اندوه چرا ؟
اگر براى چيزى است كه از دست رفته است و باز نمىگردد ، [ بايد دانست كه ] خداوند چند برابر آن را جايگزين آن مىكند . چهبسا از دست دادنى كه تجارتى [ سودمند ] باشد و نه خسارت ، چرا كه يك چيز از دست رفته و هزار ، يا هزاران برابر و يا مقدارى بىشمار در ازاى
هامش
( 1 ) - رعد / 28 : آنان كه به خدا ايمان آورده و دلهاشان به ياد خدا آرام گيرد ، [ مردم ! ] آگاه شويد كه تنها ياد خدا آرامبخش دلهاست .