وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ .
« 1 »
[ شرح اشعار امام حسن عليه السّلام ]
اين ابيات شريف كه از سرچشمه حكمت و معدن عظمت جارى شده ، شامل مطالب نغزى در راهنمايى انسان براى دستيابى به اين مقام بلند مىباشد . از جمله اينكه انسان به غمهاى خود پشت كند [ و آنها را به فراموشى سپارد ] كه يكى از بزرگترين مقدمات رسيدن به اين درجه است . زيرا غم و اندوه اثر عظيمى در افساد قلب دارد ، قلب آدمى هنگام اشتغال به غمها و اندوهها ، از توجه به خداوند روگردان مىشود و در اثر اعراض از خداوند گوشه و كنار دل تاريك مىگردد ، و اركان بدن تحليل مىرود ، و چهبسا موجب بيمارى شديد شده اسباب مرگ آدمى را فراهم آورد . مىبينيد كه انسان پس از نااميدى و ناتوانى از تدبير امور و قطع آرزوها مىگويد : « بر عهدهء خداوند است » . گويا خداوند او را به تدبيرها و چارهجوييهاى او كه هيچ اثر و فائدهاى ندارد ، واگذار نموده است .
منشأ تمام اينها ، ناآگاهى انسان از خواستهء خداوند و روش اهل بيت عليهم السّلام ، و انس به آنچه نفس اماره بر آن عادت كرده ، مىباشد .
هامش
( 1 ) - فصلت / 35 : به اين مقام بلند نرسند مگر آنان كه با مقام صبر و ثبات صاحب حظ بزرگ شدند .