هرگاه مُغَيره - كه در پليدى و زشتخويى و پَستى نظير نداشت و با حاكميت « حزب الطلقاء » ، حكومت كوفه را يافته بود - بر على عليه السلام و پيروان او طعن مىزد ، حجر ، بىهيچ هراسى به دفاع مىايستاد و او را ملامت مىكرد .
معاويه كه از موضعگيرىها ، افشاگرىها ، سرسختىها و استوارىهاى حجر به ستوه آمده بود ، دستور قتل او را صادر كرد و او را به همراه يارانش در « مَرْج عَذراء » به سال 51 هجرى به شهادت رساند .
حجر ، چهرهاى محبوب ، شخصيتى نافذ و وجههاى نيكو داشت . شهادت او بر مردم ، گران آمد . بدين سان به معاويه اعتراض كردند و او را بر اين كردار پليد ، نكوهش كردند . از جمله ، امام حسين عليه السلام در نامهاى به معاويه ، ضمن ستايش فراوان و يادكردِ نيكو از ستمستيزى حُجر ، به دو اعتراض كرد و يادآورى كرد كه معاويه ، پيمان شكسته و ستمكارانه ، خون پاك حُجر را بر زمين ريخته است . عايشه نيز با ذكر روايتى دربارهء شهيدان « مرج عذرا » به معاويه اعتراض كرد .
معاويه با همهء تيرهجانى ، قتل حُجر را از اشتباهاتش مىدانست و از آن ، اظهار ندامت مىكرد و در هنگام مرگ مىگفت : اگر نصيحتگرى مىبود ، ما را از قتل حجر ، باز مىداشت .
مُصعَب بن زُبَير ، دو فرزند حُجْر ( عبيد اللَّه و عبد الرحمان ) را پس از به بند كشيدن ، به قتل رساند .
على عليه السلام از شهادت او خبر داده بود و شهادت او و يارانش را به شهادت « اصحاب اخدود » ، مانند كرده بود .
11 . حُذَيفة بن يَمان
ابو عبد اللَّه ، حُذَيفة بن يَمان بن جابر عَبْسى ، از ياران برجستهء پيامبر خداست .
رجاليان و شرح حالنگاران ، او را با ويژگىهايى چون : نجيبزاده ، صحابى بزرگ پيامبر خدا ، رازدار پيامبر صلى الله عليه و آله و داناترينِ مردم به منافقان ستودهاند .