آزُردن على عليه السلام آزردن خداوند است و آزردن خداوند - كه نامش شكوهمند است - ، هلاك كننده و بيرون برنده از ايمان است . خداوند عز و جل فرمود :
« إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً
؛ « 1 » بى گمان ، كسانى كه خدا و پيامبر او را آزار مىرسانند ، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت مىكند و برايشان عذابى خفّتآور آماده ساخته است » .
از اين گونه احاديث كه آورديم ، با همان مضامينى كه بر حقّانيت اميرمؤمنان و خطاكارىِ مخالفانش دلالت كنند ، بسيار است كه اگر بخواهيم همه را گرد آوريم ، كتابى قطور مىشود و سخن به درازا مىكشد و آنچه در اين جا آورديم ، براى اثبات حقّانيت و هدفى كه آرزو مىكنيم ، بس است - اگر خداوند متعال بخواهد - . « 2 »
همچنين در پى گفتار شيخ مفيد ، اين سخن ابن ابى الحديد ، درخورِ توجّه است كه مىگويد :
امامتِ پس از پيامبر صلى الله عليه و آله ، حقّ امام على عليه السلام بود و اگر او [ پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله ] شمشير مىكشيد ، بىترديد ما حكم به خطاكارى و هلاكت تمام كسانى مىكرديم كه با او مخالفت كردند ؛ زيرا از پيامبر خدا احاديث صحيحى به اثبات رسيده است كه : « على با حق است و حق با على است و حق ، آن جا مىچرخد كه على بچرخد » و بارها به على عليه السلام فرمود : « جنگ با تو ، جنگ با من است و آشتىِ با تو آشتىِ با من » . « 3 »
هامش
( 1 ) . احزاب : آيهء 57 .
( 2 ) . الجمل : ص 79 و 82 .
( 3 ) . شرح نهج البلاغة : ج 2 ص 297 .