( 1 ) : سياست در دو مكتب
روزگار زمامدارى امام على عليه السلام ، چهار سال و نُه ماه و سه روز بوده است ( هيجدهم ذى حجهء سال سى و پنجم هجرى تا 21 رمضان سال چهلم هجرى ) .
« سياستهاى علوى در حكومت » ، به لحاظ آموزنده بودن و كاربردى بودن آن در عصر حاضر ، و راهگشايى آموزههاى آن براى حاكمان ، بويژه دولتمردان جمهورى اسلامى ايران ، از اهمّيت ويژه و موقعيتى خاص ، برخوردار است .
بر اين باوريم كه اگر « سياست » در مكتبهاى علوى و اموى ، به درستى تعريف شود و مبانى سياسى امام در كشوردارى ، گرچه به اجمال ، روشن شود ، ايرادهايى كه بر بينش سياسى ايشان مىگرفتهاند ، پاسخ مىيابد و از سياست وى ، به درستى و با استوارى ، مىتوان دفاع كرد .
آنچه اسلام را در اين زمينه از ساير مكتبها جدا مىكند و سياست علوى را در برابر ديگر سياستها جلو مىاندازد و روياروى سياست اموى مىسازد ، نوع نگرش و نحوهء تلقّى و چگونگى فهم و برداشت از سياست است .
سياست اموى
سياست در مكتب اموى ، عبارت است از « تشخيص هدف و به دست آوردن آن از هر راه ممكن » . سياستمداران جهان نيز در گذشته و حال ، از واژهء « سياست » ، گويا چيزى جز اين نمىفهميدهاند . به واقع ، سياست در مكتب اموى ، همان معناى رايج