اهالى مكه و يمن نيز به جواز و اباحهء متعه اعتقاد دارند . « 1 »
* ابن رشد نيز مىگويد : مشهور است كه ابن عباس آن را حلال مىداند و اصحابش نيز در مكه و يمن در اين قول از او تبعيت كردهاند . « 2 »
افزون بر آنچه گفتيم ، اين مطلب را نيز مىافزاييم كه : ادعاى رجوع ابن عباس ( از حلّيت متعه ) را معاصرين وى نقل نكردهاند ، بلكه كسانى آن را ذكر كردهاند كه دهها بلكه صدها سال پس از عصر ابن عباس بودهاند ؛ مانند :
1 - ابو عوانه ( متوفّاى سال 230 ه . )
2 - ابن خلف معروف به وكيع ( متوفّاى 306 ه . ) « 3 »
3 - بيهقى ( متوفّاى 458 ه . )
4 - قفال ( متوفّاى 507 ه . )
پس اين نقل مرسل است و معلوم نيست ، واسطه چه كسانى بودهاند و ادعايى است بدون دليل ، بلكه دليل بر خلاف آن وجود دارد .
17 - سمير ( متوفاى 59 ه . )
عسقلانى مىنويسد : به نظر مىرسد سمير ، همان سمرة بن جندب باشد .
ابن منده از مبشّر بن اسماعيل ، از جرير بن عثمان ، از سليمان بن سمير و او از پدرش نقل كرده كه گفت : ما ، در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله متعه مىكرديم . « 4 »
هامش
( 1 ) . نيل الاوطار ، ج 6 ، ص 136
( 2 ) . بداية المجتهد ، ج 2 ، ص 58
( 3 ) . سير اعلام النبلاء ، ج 14 ، ص 237
( 4 ) . الاصابه ، ج 2 ، ص 81