اين حديث صراحت دارد كه خليفه متعه را به طور مطلق منع نكرد ، بلكه متعهء بدون شاهد را ممنوع ساخت ، همانطور كه عدهاى از فقهاى اهل سنت نيز به آن اشاره دارند . « 1 »
نكتهء ديگر اينكه : از اين خبر فهميده مىشود نهى از متعه در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله نبوده ، بلكه در زمان عمر بن خطاب آنگاه كه عمرو بن حوشب متعه كرده بود ، ممنوع شد .
به نظر مىرسد در اين حديث ، در مورد عمرو بن حوشب اشتباه و تصحيفى صورت گرفته است و عمرو بن حريث صحيح است ، همانطور كه در بعضى از پاورقىها نيز اين احتمال مطرح شده است ، چون در كتابهاى رجالى و تراجم ، در حدى كه ما آگاهى داريم ، نامى از عمرو بن حوشب برده نشده است .
13 - ابىّ بن كعب ( متوفاى 30 ه . )
ابىّ بن كعب ، آيهء شريفه را به گونهاى قرائت مىكرد كه متناسب با متعه و ازدواج موقت بود .
الف ) طبرى از ابن بشار ، از عبد الأعلى ، از سعيد ، از قتاده نقل كرده كه گفت : در قرائت ابىّ بن كعب آمده است :
« . . . فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ »
إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى » ؛ « 2 » « آنچه از زنان براى مدت مشخصى بهره برديد . . . »
هامش
( 1 ) . المنتقى ، ج 4 ، ص 335 ؛ فتح البارى ، ج 11 ، ص 76 ؛ المحلى ، ج 9 ، ص 519
( 2 ) . جامع البيان ، ج 4 ، ص 19 ، ح 1784 ؛ احكام القرآن للجصاص ، ج 2 ، ص 178