( مسئله )
در تميز وقت ، اجتهاد لازم است در صورتى كه متمكّن از علم نباشد و مظنّه [ - گمان ] كافى است .
و اگر بعد كشف فساد ظنّش شد و حال آن كه از نماز فارغ شده و هنوز وقت نشده بود ، نمازش را اعاده نمايد .
و اگر وقت داخل شد و او مشغول نماز بود - ولو آن كه مشغول تشهّد باشد - مجزى است ؛
و اگر عمدا نماز را مقدّم بر وقت داشت ، يا جاهل يا آنكه ناسى باشد ، و نماز را مقدّم داشت ، نمازش باطل است ؛
و اگر نماز عصر را در وقت مختصّ ، مقدّم بر نماز
] 9 / A [
ظهر داشت در حالت فراموشى ، نمازش باطل است ؛
و اگر در وقت مشترك ، ناسيا مقدّم داشت ، باطل نيست .
و نمازهاى قضا مثل نماز اداء ، ملاحظهء ترتيب در آن لازم است ، هرگاه بداند به چه ترتيب فوت شده ؛ پس اگر نماز عصر قضايى را مقدّم بر نماز ظهر قضايى داشت ، پس ملتفت شد ، برگردد به نماز ظهر با امكان ، و اگر [ ممكن ] نشد عدول « 1 » ، از سر بگيرد وجوبا .
مقصد سوم : در قبله است
واجب است استقبال كعبه على مشرّفها السلام در صورت مشاهدهء كعبه ؛
و با دورى مكان ، جهت معتبر است . و واجب است استقبال قبله در نمازهاى واجبى و حالت ذبح [ حيوان ] و حالت احتضار ميّت و دفن او و نماز [ خواندن ] بر او .
و مستحبّ است استقبال قبله در نوافل نماز ؛ ولى نوافل را در حال سوارى و راه رفتن هم مىشود خواند ؛ اگرچه به غير قبله هم باشد . و احوط آن كه در حال تكبيرة الاحرام استقبال قبله نمايد ؛ ولى خروج از قبله از براى مكلّف در نمازهاى واجبى صحيح نيست مگر با عذر ، مثل آنكه در جنگ باشد و متمكّن از استقبال نباشد .
هامش
( 1 ) . برگشتن .