و جايز است مقدّم داشتن نافلهء ظهر و عصر را پيش از ظهر در روز جمعه به تنهايى ؛ ولى نافلهء جمعه بيست ركعت است . « 1 »
و امّا نافلهء مغرب ، پس از نماز مغرب است تا ذهاب حمرهء مشرقيه « 2 » ؛ پس اگر حمره زايل شد و هنوز نافله را تمام نكرده ، مشغول نماز عشاء شود .
و نماز وتيره ، بعد از نماز عشاء است و ممتدّ مىشود وقت آن به امتداد وقت عشاء ، كه نصف شب باشد .
و وقت نماز شب ، بعد از نيمه شب است ؛ و هرچه نزديك به صبح شد ، افضل است ؛ پس اگر طلوع كرد فجر و چهار ركعت از نماز شب را كرده ، تمام كند و گرنه نماز نافلهء صبحش را بخواند .
و وقت نافلهء صبح از طلوع صبح كاذب است كه فجر مستطيل باشد تا طلوع حمرهء مشرقيه . و اگر طلوع كرد حمره و نخوانده است نافله را ، ابتدا نمايد به نماز صبح ؛ و جايز است مقدّم داشتن نافلهء صبح را بر طلوع فجر .
ولى قضاى نماز شب بهتر است از مقدّم داشتن آن بر وقتش ؛ و كسى كه نمازهاى واجبى از او فوت شده ، قضاى آن در هر وقت لازم است « 3 » ، جز آنكه وقت نماز ادايى تنگ شده باشد كه با قضا نسازد .
و مكروه است [ خواندن ] نافله نزد طلوع آفتاب و غروب آن ، و قيام شمس تا زوال آن ، مگر روز جمعه .
و مكروه است نافلهء صبح بعد از صبح ، و [ نافلهء ] عصر بعد از عصر ؛ مگر آنكه عذرى داشته باشد .
و [ خواندن نماز در ] اوّل وقت ، افضل است ؛ مگر در مواردى كه استثناء شده [ است ] . و جايز نيست مقدّم داشتن نمازى را بر وقتش ، و نه مؤخر داشتن آن از وقت .
هامش
( 1 ) . منظور از بيست ركعت ، شانزده ركعت نافلهء ظهر و عصر است به اضافهء چهار ركعت نافلهء مختصهء روز جمعه ( باقرى ) .
( 2 ) . از بين رفتن سرخى كه در سمت مشرق آسمان ، پيدا مىشود .
( 3 ) . ولى تأخير جايز است تا به حدّ تهاون برسد . [ شيخ محمّد على ] .