مقام دوم در اسباب وضو و كيفيت آن است
و ( بدان كه ) واجب مىشود وضو از [ جهت ] بول و غايط و ريح - به شرط آنكه از مخرج معتاد بوده باشند - و خوابى كه غالب بر چشم و گوش باشد ، و ديوانگى و بيهوشى و مستى و استحاضهء قليله ؛ و واجب نيست در غير اين موارد .
و ( بدان كه ) واجب است بر شخص متخلّى : پوشانيدن عورت « 1 » ، و ترك استقبال و استدبار قبله - چه در صحرا باشد ، چه در بنا [ - ساختمان ] - .
و واجب است شستن محلّ بول به آب ، نه به غير آن ، ( كه مسح به حجر [ - سنگ ] و ديوار ، مكفى نيست ) ؛
و همچنين مكفى نيست غير از آب ، در مخرج غايط با فرض تعدّى [ آن ] ؛
و واجب است به قسمى تطهير كند كه عين [ نجاست ] زايل شود ؛
و اگر تعدّى نشد ، مخيّر است ما بين استنجا به آب و سه سنگ پاك و شبه آن از قبيل كلوخ ، به شرط زوال عين نجاست ؛
و اگر به سه سنگ پاك نشد ، واجب است زيادتى تا به حدّ پاك شدن محلّ ؛ و اگر به كمتر از سه سنگ پاك شد ، مجزى نيست ؛ و واجب است اكمال ؛
و اگر سنگى سه طرف داشته باشد ، و سه دفعه آن را استعمال كرد ، مجزى است .
و امّا مستحبّات تخلّى :
و ( بدان كه ) مستحبّ است مقدّم داشتن پاى چپ را هنگام دخول ،
] 1 / B [
و [ مقدّم داشتن ] پاى راست را هنگام بيرون آمدن ، و پوشانيدن سر را ، و استبراء ، و دعا [ در ] وقت رفتن به آن موضع و بيرون آمدن از آنجا ، و هنگام « 2 » استنجاء ، و وقت فراغ از استنجاء - كه هريك از اين حالات دعايى دارد - ؛
و مستحبّ است جمع [ كردن ] ما بين آب و سنگ . « 3 »
و مكروه است از براى متخلّى : نشستن در شارع و جادهء [ رفتوآمد ] مردم و جوىها و جاهايى كه محلّ نزول مردم است ، و زير درخت ميوهده ، و جاهايى كه سبب
هامش
( 1 ) . « از ناظر محترم » . [ شيخ محمّد على ] .
( 2 ) . در نسخه « نزد » بدل « هنگام » است .
( 3 ) . يعنى با هر دو ، آب و سنگ ، طهارت نمايد .