43 - تو از دانستن قيامت چه ميدانى ( علم به آن حق تو نيست و به تو تعلّق ندارد ) .
44 - بسوى پروردگار تو است نهايت علم بقيامت .
45 - و تو فقط هر كه را از روز رستاخيز بترسد بيم رسانى .
46 - روزى كه قيامت را ببيند چنين پندارند جز شبانگاهى يا چاشت گاهى درنگ نكرده باشند .
قرائت :
ابو جعفر و عبّاس از ابى عمرو ( انما انت منذر ) بتنوين قرائت كرده و ديگران بدون تنوين و در شواذ حسن و عمر بن عبيد . و الجبال ارساها به رفع قرائت كرده و مجاهد ( و الارض مع ذلك دحاها ) خوانده عكرمه ( و برزت الجحيم لمن ترى ) با تاء قرائت نموده است .
دليل :
ابو على طبرسى گويد : دليل تنوين در قول خداى تعالى
( إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ )
بدرستى كه اسم فاعل اينجا براى حال است و بر آن دلالت مىكند قول خدا
إِنَّما أُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِ
. پس مراد انذار در آينده نيست و البتّه ميگويد در حال انذار ميكنم و اسم فاعل بر قياس فعل است . و كسى كه اضافه كرده منذر را به من تخفيف داده پس حذف كرده تنوين را چنان كه حذف كرده از قول خدا
( فَلَمَّا رَأَوْهُ عارِضاً مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ )
و مثل اين از آنچه را كه به لفظ اضافه آمده و مقصود به او انفصال است و جايز است
( مُنْذِرُ مَنْ )
بنا بر مثل هذا ضارب زيد بالامس باشد . اين زننده زيد است در ديروز . براى اينكه او انذار نموده است . و كسى كه
( وَ الْجِبالَ أَرْساها )
برفع خوانده است پس