علامت مؤمنان زيبايى و بشّاشى رنگ و سفيدى چهره است . « 1 »
هامش
( 1 ) مانند قول خدا در سورهء الرّحمن .فَيَوْمَئِذٍ لا يُسْئَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَ لا جَانٌّ. پس در اين روز از گناه آدميان و جنّيان پرسيده نميشود ( چرا ) زيرا در آيهء بعد جواب داده :يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ . . .گناهكاران از سيما و چهره و پيشانى آنها شناخته ميشوند . در بعضى روايات اهل بيت عليهم السّلام است : كه در پيشانى آنان به خط خوانا نوشته شده :
هذا الشّارب و هذا الزّانى و هذا السّارق
. اين دزد و اين زناكار و آن ميگسار است . . . ( مترجم )