بسوى خودش مانند گفتار ابراهيم عليه السّلام .
إِنِّي ذاهِبٌ إِلى رَبِّي
يعنى من رونده هستم بمحلّى كه پروردگارم وعدهام فرموده .
فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ
در روزى كه مدّتش پنجاه هزار سال است . بزرگان در معناى آن اختلاف كردهاند .
گفتار دانشمندان دربارهء اين آيه
مجاهد گويد : بالا ميروند فرشتگان بجايى كه خداوند ايشان را امر به آن مىكند در روزى كه مقدارش از عروج غير ايشان پنجاه هزار سال است . و اين از پائينترين زمينها تا بالاى آسمان هفتم است و قول خدا در سورهء سجده در روزى كه مقدارش هزار سالست آن ما بين آسمان دنيا و زمين است در بالا رفتن و پائين آمدن . پانصد سال در بالا رفتن و پانصد سال در پائين آمدن و مقصود اينست كه اگر آدميان به پيمودن اين مقدارى كه فرشتگان در يك روز مىپيمايند شدند هر آينه آن را در مدّت هزار سال خواهند پيمود .
جبائى گويد : البتّه مقصود روز قيامت است و اينكه در آن روز كارهايى مىكند و ميان بندگان قضاوت مينمايد كه اگر در دنيا ميكرد مقدارش پنجاه هزار سال بود . و آن گفته قتاده و عكرمه است .
و ابو سعيد خدرى روايت كرده كه بپيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله گفته شد اى رسول خدا ( ص ) چقدر طولانى است اين روز ، فرمود : قسم بخدايى كه جان محمّد در دست اوست هر آينه براى مؤمن سبك مىشود تا اينكه مىشود بر او از نماز واجبى كه در دنيا ميخواند سبكتر و كوتاهتر .
و از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السّلام روايت شده كه فرمود : اگر غير