گفته ذو الرّمه است كه گفته ( احبّك حبا خالصة نصاحة ) دوست دارم تو را بمحبّتى كه آميخته بخيرخواهى است .
پس نصاحة بر وزن فعاله است و آنچه از مصادر بر وزن فعال باشد از همان باب فعول مثل ذهاب و ذهوب خواهد بود و مثل عدل و رضا قطعا موصوف بمصدر شده .
ابو الحسن گويد : نصحته در معناى صدقته است . و توبه نصوح يعنى صادقانه و راست راستى و عربى است و نميشناسد ضمّه را و دليل كسى كه و كتبه خوانده است اينست كه آن در محلّ جمع است آيا نميبينى كه او تمام كتب خدا را تصديق كرده و كسى كه و كتابه خوانده قصد كرده كثرت و شياع را و گاهى اين در اسامى مضافه ميآيد چنانچه در نامهاى مفرده هم ميآيد . چنان كه فرمود :
وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها
و اگر نعمت خدا را بشمرديد نتوانيد رقم آن را به پايان رسانيد .
اعراب
وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ
، مبتداء اوّل و نورهم مبتداء دوّم و
يَسْعى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ
در محلّ خبر و جملهء خبر مبتداء اوّل است . و قول خدا
امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ
تقديرش اينست : مثل امرأة فرعون . پس مضاف حذف شده و آن بدل از قول خدا مثلا مىباشد .
مقصود و تفسير از اين آيات :
چون خداوند سبحان همسران پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله را تأديب نمود فرمان داد در پى آن مؤمنان را كه زنان خود را ادب كنند ، پس