نشكند چنان كه شير به پستان برنميگردد .
گفتار مفسّرين در معناى توبه نصوح
ابن مسعود گويد : توبه نصوح آنست كه جبران كند هر گناهى را و آن در قرآنست . سپس آن آيه را تلاوت نمود
عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ
.
و بعضى گفته : توبه نصوح اينست كه انسان در آن حال خودش را نصيحت مىكند بخلوص ندامت و پشيمانى با عزم و تصميم بر اينكه به مثل آن در كارهاى زشت برنگردد .
حسن گويد : توبه نصوح آنست كه بنده پشيمان برگذشته و عازم باشد بر اينكه ديگر بر آن عود نكند ( از حسن ) .
قتاده گويد : آن توبه صادقانه خيرخواهانه است ( از قتاده ) .
كلبى گويد : آن توبه اينست كه به زبان استغفار و بقلب پشيمان شده و بدن خود را نگهدارد و يا امساك كند از گناهان بسبب بدن .
سعيد بن جبير گفته : آن توبه قبول شده است و قبول هم نشود ، مادامى كه در آن سه چيز نباشد 1 - ترس اينكه پذيرفته نشود 2 - اميد اينكه مورد قبول واقع شود 3 - ادامه دادن طاعت و بندگى .
و بعضى گفتهاند : آن توبه اينست كه گناه پيوسته در مقابل چشمش باشد مانند ( تابلويى ) مثل اينكه به آن نگاه مىكند .
و بعضى گفته : آن از نصح است كه خيّاطى باشد بعلّت اينكه گناه رشته دين را پاره مىكند و توبه آن را وصله كرده و ميدوزد .
و گفته شده : به جهت اينست كه توبه نصوح جمع مىكند ميان او و اولياء