كسانى كه ايمان آوردهايد هر گاه زنانى كه ادعاء ايمان ميكنند نزد شما بيايند ، در آن حال كه مهاجره باشند پس ايشان را امتحان كنيد ، يعنى بايمان ايشان را آزمايش كنيد و آنها را مؤمنان ناميد پيش از آنكه ايمان آورند براى آنكه معتقد به ايمان بودند .
( اللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمانِهِنَّ )
خدا داناتر است بايمان آنها ، اگر شما ميدانيد بسبب امتحان ظاهر ايمان آنها را و خدا ميداند حقيقت ايمان آنان را در باطن سپس اختلاف كردند دربارهء امتحان بر چند صورت :
1 - ابن عباس گويد : مقصود از امتحان اينكه شهادت دهند
« ان لا إله الّا اللَّه و انّ محمدا رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله »
. 2 - و روايت شده از قتاده كه گويد و از ابن عباس نيز در حديث ديگر آمده كه امتحان آنها چنين بود كه قسم ياد كنند كه آنها از مكّه هجرت نكردهاند مگر براى دين و رغبت در اسلام و براى محبّت خدا و پيامبر او و بيرون نرفتهاند براى دشمنى با شوهرشان و يا براى طلب كردن دنيا و زينت آن .
3 - عايشه گويد : امتحانشان به آنچه در آيه بعد است اين بود كه چيزى را شريك خدا نگيرند و سرقت نكنند و زنا ندهند ، سپس خداوند سبحان فرمود :
( فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِناتٍ )
پس اگر دانستيد در ظاهر كه آنها ايمان آورده اند
( فَلا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى الْكُفَّارِ )
پس آنها را بكفّار برنگردانيد .
( لا هُنَّ حِلٌّ لَهُمْ وَ لا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ )
نه آن زنها بر ايشان حلال است و نه ايشان بر آن زنها حلالند ، و اين دلالت مىكند بر اينكه جدايى و تفرقه بين آنها واقع شده به بيرون رفتن آنها از مكّه در حالى كه اسلام آوردهاند هر چند كه مشرك طلاقشان نداده باشد .