( وَ آتُوهُمْ ما أَنْفَقُوا )
ابن عباس و مجاهد و قتاده گويند : يعنى ميدهند به شوهران كافرشان آنچه كه برايشان خرج كردهاند از مهر .
زهرى گويد : اگر صلح و مصالحه نبود صداق و نفقه را بمشركين بر نميگرداندند چنان كه پيشتر هم ميكردند .
( وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ )
يعنى و بأسى نيست بر شما اى گروه مسلمين اينكه ازدواج كنيد با زنان مهاجره ، هر گاه پرداختيد صداقهاى آنها را كه بسبب آن آميزش با آنها حلال مىشود زيرا كه آنها بسبب اسلام از همسران و شوهرشان جدا ميشوند .
( وَ لا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ )
يعنى متمسّك نشويد بزناشويى و نكاح زنان كافره و اصل عصمت منع است و نكاح را عصمت ناميدهاند براى اينكه زن عقد شده در بند شوهر و حضانت و نگهدارى اوست ، و در اين دلالت است بر اينكه عقد بر كافره جايز نيست خواه حربيّه باشد يا ذميه و بنا بر هر حال چون كه آن عموميّت در زنان كافره دارد و براى هيچكس نيست كه تخصيص دهد آيه را بزن بت - پرست براى نزول آن بسبب بت پرستيدن آنان چون كه اعتبار بعموم لفظ است نه بواسطهء سبب .
( وَ سْئَلُوا ما أَنْفَقْتُمْ )
و بخواهيد آنچه كه انفاق كردهايد ، يعنى اگر زنى از شما ملحق باهل پيمان از كفّار شد در حال ارتداد و كفر پس از آن كفّار طلب كنيد آنچه كه از مهر انفاق بايشان كردهايد هر گاه منع كردند آن را و بشما نپرداختند چنانچه از شما مطالبه ميكنند صداق زنانشان را هر گاه بسوى شما هجرت كنند و آن قول اوست :
( وَ لْيَسْئَلُوا ما أَنْفَقُوا ذلِكُمْ )
و هر آينه بطلبند آنچه را كه خرج كردهاند ،