الرهبانيّه : اصل آن از رهبه است كه به معناى خوف و بيم است مگر آنكه آن عبادتى است كه اختصاص بنصارى دارد براى سخن و كلام پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله كه فرمود : لا رهبانية فى الاسلام ، در اسلام رهبانيت نيست .
الابتداع : اوّل كار است كه اقتداء و پيروى در آن بر مثالى نشده ، و از آنست بدعت زيرا كه آن ايجاد كاريست بر خلاف سنّت .
الكفل : حظ و نصيب است و از آنست نصيب و حظى كه سوار بر آن مينشيند و آن گليم و مانند آنست كه بر گرده و پشت شتر ميگذارند هر گاه بخواهند كه در آن بخوابند تا از سقوط و افتادن محفوظ بمانند ، پس در آن حظى از مصونيت از افتاد نست .
اعراب :
و رهبانيت منصوب بفعل مضمر است كه قول او ابتدعوها آن را تفسير مىكند و تقدير آن و ابتدعوا رهبانية ابتدعوها ) است ، و قول او
( ما كَتَبْناها عَلَيْهِمْ )
در محل نصب است براى آنكه صفت براى رهبانية مىباشد .
( ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّهِ )
منصوب است براى آنكه آن بدل از هاء ( فى كتبناها ) است و تقدير آن كتبناها عليهم ابتغاء رضوان اللَّه ، يعنى پيروى كردن اوامر او و حال آنكه براى ايشان رهبانيّت را ننوشتيم و ( لا ) در
( لِئَلَّا يَعْلَمَ )
زايد ( و ان ) در
( أَلَّا يَقْدِرُونَ )
مخفّفه از مثقله و اسم آن محذوف است ، و تقديرش ، انهم لا يقدرون و ( لا ) در اينجا دلالت بر اضمار در انّ با تخفيف ان .
تفسير آيات :
آن گاه خداوند سبحان عطف بما تقدّم نمود از ذكر پيامبران بحكايت حضرت ابراهيم و نوح عليهما السلام و فرمود :