96 - پروردگار بزرگ خويش را تسبيح گوى .
قرائت آيات :
يعقوب فروح بضمّه ( راء ) خوانده و آن قرائت پيامبر ( ص ) است و ابن عباس و ابى جعفر باقر عليه السلام و قتاده و حسن و ضحاك و جماعت است و ديگران ( فروح ) بفتح راء خواندهاند .
دليل :
ابن جنّى گويد : آن راجع به معناى روح است ، پس مثل آنكه گويد ممسك روح و ممسك آن او روح است و چنانچه مىگويى هذا لهواء هو الحياة اين هواء آن زندگيست و هذا السماع هو العيش و هو الروح : و اين شنيدن آن عسرت و آن راحت است .
اعراب :
وَ أَمَّا إِنْ كانَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ فَسَلامٌ لَكَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ
، على بن عيسى گويد : كاف خطاب داخل شده است چنانچه داخل مىشود در « ناهيك به شرفا » و حسبك به كرما ، يعنى طلب بيشترى بر جلالت حالت نكن پس همين طور سلام لك منهم يعنى زيادتر بر درود و سلام ايشان طلب نكن از جهت جلالت و بزرگى منزلت .
ابن جنّى گويد : در كلام تقديم و تأخير است و تقدير اينست : مهما يكن من شيء فسلام لك من اصحاب اليمين ان كان من اصحاب اليمين ، و شايسته - نيست كه بوده باشد موضع ( ان كان ) مگر اين موضع براى اينكه اگر محلّ آن بعد از فاء باشد هر آينه پهلوى آن قرار گرفت و هر آينه قول او سلام لك ، جواب