قتاده گويد : خداوند ميدانسته است كه پول خواستن از مردم موجب ناراحتى آنان خواهد شد و كينههاى درونى آنان را به ظهور مىرساند .
« ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ »
يعنى : شما دعوت ميشويد كه آنچه در اموالتان واجب شده است بيرون كرده در راه خدا آن را خرج كنيد .
« فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ »
يعنى : كسانى از شما هستند كه از پرداخت زكات واجب خود دريغ ميورزد .
« وَ مَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ »
يعنى : هر كس از دادن مال خود بخل ورزد نسبت به خويشتن بخل كرده است ، زيرا با اين عمل خود را از يك پاداش بزرگ الهى محروم ساخته مستوجب مجازاتى عظيم خواهد گشت ، و اين اشاره به آنست كه پرداخت كنندهء حقوق واجبه بيشتر از گيرندهء آن به پرداخت آن احتياج دارد . بنا بر اين اگر در پرداخت آن دريغ نمايد نسبت بخويشتن دريغ كرده است ، و اين نوع بخل شديدترين نوع آنست .
مقاتل گويد : يعنى : چنين كسى موجب محروميّت خويشتن از خيرات آخرت مىشود .
بعضى هم گفتهاند يعنى : اين كس كه بخل ميورزد در درون خود انگيزهاى دارد كه او را وادار به اين عمل مىكند ، زيرا خداوند بخل را نهى فرموده از آن بدگويى كرده است ، بنا بر اين انگيزهء بخل از سوى خداوند نميباشد .
« وَ اللَّهُ الْغَنِيُّ »
و اين را هم بدانيد كه خداوند از ثروتى كه داريد بىنياز است .
« وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ »
و اين شما هستيد به آنچه كه نزد خدا است از خير و رحمت نياز داريد ، يعنى : خداوند بخاطر احتياج خودش بشما دستور انفاق نميدهد ، بلكه بدان جهت دستور ميدهد كه شما در آخرت سود بريد .