معنى آيات :
آن گاه خداوند آنچه را كه بر سر امّتها گذشته است بيان كرده ميفرمايد :
« وَ فِي مُوسى »
يعنى در بارهء موسى نيز آيهاى است .
« إِذْ أَرْسَلْناهُ إِلى فِرْعَوْنَ بِسُلْطانٍ مُبِينٍ »
يعنى : او را با دليلى آشكار كه عبارت بود از عصا بسوى فرعون فرستاديم .
« فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ »
يعنى : فرعون با تكيه بر لشكريان و قومش از پذيرفتن حق رويگردان شد ، و لشكريان و قوم فرعون براى او مانند ستون هستند نسبت به ساختمان ، و باء در جملهء ( بركنه ) براى تعديه است ، ( أى جعلهم يتولّون ) .
« وَ قالَ »
يعنى نسبت به موسى گفت :
« ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ »
يعنى : موسى ساحر است يا مجنون ، و اين دلالت بر نادانى فرعون دارد ، زيرا جادوگر كسى است كه داراى نيرنگهاى زيركانه باشد ، و اين صفت با جنون منافات دارد ، زيرا جنون صفت كسى است كه عقلش آشفته باشد ، بنا بر اين چگونه ميتوان يك نفر را به اين دو صفت موصوف دانست ؟ !
« فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ فَنَبَذْناهُمْ فِي الْيَمِّ »
يعنى : آنان را به دريا افكنديم ، همانگونه كه چيزى را در خشكى افكنند .
« وَ هُوَ مُلِيمٌ »
در حالى كه فرعون با كفر و سركشى و انكارى كه داشت مورد سرزنش بود .
« « وَ فِي عادٍ »
عطف است بما قبل يعنى : در مورد عاد نيز نشانهاى عبرت انگيز و آموزنده وجود دارد .
« إِذْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ »
يعنى : هنگامى كه فرستاديم به سوى آنان
« الرِّيحَ الْعَقِيمَ »
بادى كه خيرى در پى ندارد ، و نه ابرى را بارور ميسازد و نه درختى را ، و نه براى خرمنى مفيد است ، و نه براى حيوانى خاصيت دارد ،