را كه عمل صالح انجام دادهاند از ايشان وعدهء آمرزش و پاداشى بزرگ داده است .
قرائت آيات :
شطأه - ابن كثير بنقل از ابن فليح و ابن ذكوان ( شطأه ) بفتح طاء و بقيهء قراء به سكون طاء قرائت كردهاند ، و در قرائت نادر عيسى همدانى ( شطاءه ) بمد و همزه و ( شطاه ) بمد بدون همزه آمده است .
فآزره - ابن عامر ( فأزره ) به قصد همزه و بقيهء قرار ( فآزره ) بمد همزه قرائت نموده است .
اشداء - در قرائتهاى نادر حسن ( اشداء على الكفار رحماء بينهم ) بنصب اشداء و رحماء خوانده است .
دليل قرائت :
ابو على ميگويد : مثل اينكه شطأ لغتى باشد در شطء مانند شمع و شمع و نهر و نهر و هر كس همزه را تخفيف داده در شطاه آن را حذف كرده و حركت همزه را به طاء داده و گفته است شطاه ، ابو زيد ميگويد : ( اشطأت الجرة بغصونها ) هنگامى كه شاخههاى آن بيرون آيد .
ابو عبيده گويد : ( اخرج شطاه فراخه و اشطأ الزرع فهو مشطئ اى مفرخ ) آزره - بر وزن فاعله بمعنى ساواه يعنى : جوانهها برابر اصل شاخهها رشد كردهاند ، و فاعل آزر شطء است يعنى شطا كه جوانه باشد اصل كشت را تقويت مىنمايد و در طول آنها قرار ميگيرند ، امرؤ القيس گويد :
بمحنية قد آزر الضال نبتها * مضم جيوش غانمين و خيب
يعنى : ( در دامنهء صحرايى كه بتههاى خود روى سدر جوانههاى آن اصل بته