قرائت آيات :
ابن كثير يوحى اليك بفتح حاء خوانده و بقيه يوحى بكسر حاء قرائت نمودهاند ، و در قرائتهاى شاذ و نادر بروايت اعمش از ابن مسعود رسيده است كه حم سق بدون عين قرائت كرده است .
دليل قرائت :
ابو على گويد : هر كس يوحى را بفتح حاء خوانده فعل را مبنى للمفعول به خوانده و اين داراى دو احتمال است :
1 - معنى اين باشد كه اين سوره بر تو وحى شده است همانگونه كه قبلا به كسانى پيش از تو وحى شده ، و خيال كردهاند كه اين سوره بر پيامبران پيشين وحى شده است .
2 - اينكه جار و مجرور قائم مقام فاعل باشد ، و نيز جايز است كه « اللَّه العزيز الحكيم » تبيين فاعل باشد مانند
« يُسَبِّحُ لَهُ فِيها »
كه سپس ميگويد :
« رجال » مثل آنكه گفته شده است چه كسى تسبيح مىكند ؟ در پاسخ گفته شده است « رجال » .
و كسى كه يوحى اليك را بكسر حاء خوانده كه فعلش مبنى للفاعل باشد اسم اللَّه را با فعل آن رفع داده است .
و امّا اختلاف قرائت قرّاء در يتفطّرن و ينفطرن و علت آن در سورهء مريم گذشت .
و ابن جنّى گويد : قرائت ابن مسعود « حم سق » بدون عين مؤيد اينست كه رمزهاى ابتداى سورههاى قرآن تنها يك نوع فاصله ميان سورهها است ، و اگر اين رمزها جزء اسماء خدا بود جايز نبود چيزى از آن تحريف شود ، بلكه عينا