قرائت آيات :
دليل قرائت :
ابو على گويد : هر كس يوحى را بفتح حاء خوانده فعل را مبنى للمفعول به خوانده و اين داراى دو احتمال است : 1 - معنى اين باشد كه اين سوره بر تو وحى شده است همانگونه كه قبلا به كسانى پيش از تو وحى شده ، و خيال كردهاند كه اين سوره بر پيامبران پيشين وحى شده است . 2 - اينكه جار و مجرور قائم مقام فاعل باشد ، و نيز جايز است كه « اللَّه العزيز الحكيم » تبيين فاعل باشد مانند « يُسَبِّحُ لَهُ فِيها » كه سپس ميگويد : « رجال » مثل آنكه گفته شده است چه كسى تسبيح مىكند ؟ در پاسخ گفته شده است « رجال » . و كسى كه يوحى اليك را بكسر حاء خوانده كه فعلش مبنى للفاعل باشد اسم اللَّه را با فعل آن رفع داده است . و امّا اختلاف قرائت قرّاء در يتفطّرن و ينفطرن و علت آن در سورهء مريم گذشت . و ابن جنّى گويد : قرائت ابن مسعود « حم سق » بدون عين مؤيد اينست كه رمزهاى ابتداى سورههاى قرآن تنها يك نوع فاصله ميان سورهها است ، و اگر اين رمزها جزء اسماء خدا بود جايز نبود چيزى از آن تحريف شود ، بلكه عينا