اعراب آيات :
اما ما منصوب است بنا بر آنكه حال باشد از ضمير در ظرف به نظر سيبويه و يا آنكه حال باشد از « كِتابُ مُوسى » به نظر اخفش و به نظر كسى كه بوسيلهء ظرف رفع داده است . و نيز جايز است « كِتابُ مُوسى » را رفع دهيم بنا بر آنكه عطف شده باشد بر « وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ » اى « و شهد من قبل القرآن كتاب موسى » و سپس ظرف بين واو و معطوف به فاصله شده است . و رحمة معطوف است بر « اماما » . و لِساناً عَرَبِيًّا نيز منصوب است كه حال باشد از « هذا كِتابٌ » و نيز جايز است كه حال باشد از ضمير در مصدّق ، و تقديرش اين است : « هذا كتاب مصدّق ملفوظا به على لسان العرب » . و بشرى عطف است بر لينذر ، و مفعول له است . جزاء مصدرى است مؤكّد كه براى ما قبلش ، و تقديرش چنين است : « جوزوا جزاء » كه بعد از آوردن جزاء بىنياز شدهايم ، چون جملهء ما قبلش بر آن دلالت مىكند ، و نيز جايز است جزاء مفعول له باشد ، و كرها بنا بر حاليت منصوب باشد يعنى : « حملته كارهة » .