دليل قرائت :
ابو على گويد : دليل كسانى كه « لتنذر » با تاء خواندهاند « إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ » و « لِتُنْذِرَ بِهِ وَ ذِكْرى » است ، و كسانى كه « لينذر » با ياء خواندهاند - دليل آنان هم « لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً » است يا آنكه انذار را بكتاب نسبت ، دادند ، همانگونه كه بر رسول خدا ( ص ) نسبت دادهاند . امّا باء در « بوالديه » جايز است متعلّق باشد به « وصيّنا » بدليل « ذلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ » و نيز جايز است كه متعلّق باشد به « بالاحسان » و دلالت بر اين تركيب دارد « وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي » امّا در اين آيه نميشود آن را متعلّق گرفت به « بالاحسان » زيرا معمول متقدّم بر عامل خواهد شد ، بله ميتوان آن را متعلّق به مضمرى گرفت كه احسان آن را تفسير مىكند ، همانگونه در « وَ كانُوا فِيهِ مِنَ الزَّاهِدِينَ » مىشود فيه را متعلّق به مضمرى گرفت كه زاهدين در ظاهر آن را تفسير مىكند « 1 » و مثل « كان جزائى بالعصا ان اجلدا » بنا بقول كسى كه جار و مجرور را متعلّق بجزاء نگرفته است . و احسان بر خلاف اسائه است ، و حسن بر خلاف قبح است و هر كس « احسانا » خوانده است نصب آن بنا بر مصدر است ، زيرا معنى « وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حُسْناً » « امرناه بالاحسان » است ، يعنى : به آنان دستور