هم خواستى « هم » را وصف ضمير مزبور بگير ، و نيز ممكن است هم را مبتدا فرض كنى .
و بر طبق قول سيبويه بايد هم فاعل فعل مقدرى باشد كه
« هُمْ يَنْتَصِرُونَ »
بر آن دلالت دارد .
معنى آيات :
آن گاه خداوند اين مردمى كه توصيفشان گذشت مورد خطاب قرار داده ميفرمايد :
( فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا )
يعنى : آن اموالى كه بشما داده شده است بهرههايى از كالاى زندگى دنيا كه از آن چند روزى بهره بردارى ميكنيد و سپس خواهيد مرد ، و ثروت بعد از شما بر جا خواهد ماند ، يا آنكه پيش از مرگتان از بين خواهد رفت .
( وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى )
و آنچه از ثواب و نعمتها و پاداشهايى كه خداوند به منظور پاداش مطيعان براى آنان مهيا ساخته است از اين بهرههاى اندك زودگذر بهتر و باقىتر است .
( لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ )
براى آنان كه به يگانگى خدا و آنچه كه تصديق آن واجب است ايمان آورده ، و كارهاى خود را به خدا واگذاردهاند و ميدانند كه جريان امورشان از جانب خداوند بوده و بتدبير نيكوى او انجام ميگيرد ، و بدرگاه او زارى و دعا كرده ، به پيشگاهش انابه ميكنند .
( وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ )
جايز است كه محل الذين جرّ باشد كه عطف شده باشد بر
« لِلَّذِينَ آمَنُوا »
بنا بر اين معنى اينطور خواهد شد : « و ما عند اللَّه خير و ابقى للمؤمنين المتوكّلين على ربهم المجتنبين كبائر الأثم و الفواحش » يعنى : آنچه نزد خدا است بهتر و باقىتر است براى مؤمنين