خداوند مؤمنان را به خود نسبت داده و آنان را به عنوان لشكريان خود ستوده است تا به آنان تشريف قائل شده و يادشان را بلند بدارد چه اين كه آنان به يارى دين خدا برخاستند .
و برخى گفتهاند معنى چنين است : رسولان ما يارى شدگانند زيرا كه آنان لشكريان ما بوده و لشكريان ما پيروزمندان هستند كه به كافران گاهى با حجت و برهان غلبه مىكنند و گاهى با نيرو و قدرت پيروز مىشوند . سپس خداوند به پيامبر خود مىفرمايد :
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ
( پس روى بگردان از ايشان ) يعنى از اين كافران اعراض كن
حَتَّى حِينٍ
( تا هنگامى ) يعنى تا وقتى كه تو را امر به قتال آنها كنم در روز بدر و اين قول « مجاهد و سدى » است .
و گفته شده است : تا روز مرگ . و اين سخن « ابن عباس و قتاده » است . و نيز گفتهاند : تا روز قيامت . و باز گفته شده : تا انقضاى مدت مهلت .
وَ أَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ
( و بنگر به ايشان به زودى مىنگرند ) يعنى نظر كن و بنگر چگونه امر خدا را ضايع و تباه كردند و به زودى خواهند ديد عذاب را . و اين سخن « ابن زيد » است .
نظر ديگر اين است كه : بنگر به ايشان زمانى كه عذاب بر آنان نازل شود پس به زودى خواهند ديد .
و باز گفته شده : حال آنان را با قلب خود بنگر ، پس به زودى حال خود را عينا در روز قيامت خواهند ديد . و در اين سخن اخبار به غيب است ، چه اين كه خداوند پيامبر خود را به پيروزى و نصرت وعده داده است پس خبر با مخبر موافق مىباشد گويا كه كافران گفتند عذاب خدا كى خواهد بود ، پس خداوند اين آيه را نازل كرد :
أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ
( پس آيا به عذاب ما شتاب مىكنيد ) يعنى به