چنان كه خدا مىگويد :
( وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ )
، « و زينت داده بود بر ايشان شيطان - انعام - 43 » .
وَ صُدَّ عَنِ السَّبِيلِ
( و بازداشته شد از راه )
وَ ما كَيْدُ فِرْعَوْنَ
( و نبود نيرنگ فرعون ) در ابطال آيات موسى
إِلَّا فِي تَبابٍ
( مگر در تباهى ) يعنى در هلاكت و زيانى كه او را سودى نمىداد . سپس خداوند به يادآورى نصيحت « مؤمن آل فرعون » برگشته و فرمود :
وَ قالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ
( و گفت آن كه ايمان آورده بود كه اى قوم من ، پيروى كنيد مرا هدايت كنم شما را به راه راستى ) يعنى به راه هدايت كه آن ، ايمان به خداوند و توحيد او و اقرار به موسى مىباشد .
« جبائى » گفته : گويندهء اين جمله نيز خود ( موسى ) مىباشد .
يا قَوْمِ إِنَّما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا مَتاعٌ
( اى قوم من همانا اين دنيا بهرهايست ) يعنى اين دنيا داراى نفع قليلى است كه زايل شده و منقطع مىشود و وزر و گناهان آن باقى مىماند .
وَ إِنَّ الْآخِرَةَ هِيَ دارُ الْقَرارِ
( و همانا آخرت خانهء قرار است ) يعنى خانهء اقامت كه در آن خلائق قرار مىگيرند ، پس فريب اين دنياى فانى را نخوريد و آن را برتر از خانهء باقى قرار ندهيد
مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها
( كسى كه كار زشت انجام دهد مجازات نمىشود مگر به مانند آن ) يعنى كسى كه كار زشت انجام دهد مجازات نميشود مگر به مقدارى كه به آن مستحق و سزاوار است از عقاب نه زيادتر از آن !
وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
( و كسى كه عمل صالح كند از مرد يا زن در حالى كه او مؤمن باشد ) تصديق كند خداوند و پيامبرانش را ، كه ايمان ، شرط قبولى عمل صالح مىباشد .
فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ
( پس ايشان داخل بهشت شوند ، روزى داده شوند در آن بدون حساب ) يعنى روزى داده شوند زيادتر از آنچه مستحق هستند و اين از باب تفضل خداوند است ، زيرا اگر