إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ
( خداوند هدايت نمىكند آن را كه مسرف دروغگو باشد ) يعنى خداوند به بهشت و ثواب خود هدايت نمىكند آن را كه بر خود اسراف كرده و در معصيت و گناه از حد و اندازه بگذرد و بر خداوند دروغ بگويد .
ممكن است كه جملهء فوق حكايت از سخن مؤمن آل فرعون باشد و جايز است شروع سخن خداوند باشد .
سپس مؤمن آل فرعون بر آن قوم از ملك و سلطنت يادآورى مىكند تا شكر خدا را به ايمان آوردن به او به جا بياورند و مىگويد :
يا قَوْمِ لَكُمُ الْمُلْكُ الْيَوْمَ
( اى قوم ملك براى شماست امروز ) يعنى شما امروز بر اهل زمين يعنى اهل « مصر » سلطنت داريد .
ظاهِرِينَ فِي الْأَرْضِ
( چيره شدگان در زمين ) يعنى برتر و غالب بوده و بر اهل زمين مسلط مىباشيد .
فَمَنْ يَنْصُرُنا مِنْ بَأْسِ اللَّهِ
( پس كيست كه ما را از بأس خدا يارى كند ) يعنى كيست كه عذاب خدا را از ما مانع شود
إِنْ جاءَنا
( اگر بيايد ما را ) پس مقصود اين است كه با كشتن و تكذيب پيغمبر متعرض عذاب خدا نشويد كه اگر به سوى ما بيايد مانعى از عذاب خداوند پيدا نخواهد شد
قالَ فِرْعَوْنُ
( پس فرعون گفت ) در اين هنگام
ما أُرِيكُمْ إِلَّا ما أَرى
( نشان ندهم شما را مگر آنچه را خود ببينم ) يعنى اشاره ندهم شما را مگر به آنچه كه براى خود صواب ديده و پسنديدم ، كه كشتن موسى و تكذيب او و خدا و إله گرفتن من باشد .
وَ ما أَهْدِيكُمْ إِلَّا سَبِيلَ الرَّشادِ
( و هدايت نمىكنيم شما را مگر به راه رشاد ) .
سپس به ياد مىآورد آنچه كه بر پيش از ايشان نازل شده و مىگويد :
وَ قالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ مِثْلَ يَوْمِ الْأَحْزابِ
( و گفت آن كه ايمان آورد اى قوم من ، همانا من مىترسم بر شما از مثل روز احزاب ) يعنى از