سپس به پيغمبر خود مىگويد :
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ
( و اگر از ايشان بپرسى ) اى محمد
مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
( چه كسى آفريد آسمانها و زمين را ) و آنها را ايجاد كرد پس از آن كه معدوم بودند
لَيَقُولُنَّ اللَّهُ
( هر آينه گويند البته خداوند ) آفريدگار آنهاست ، زيرا كه بت پرستان با اينكه بتها را عبادت مىكنند ولى به خالقيت خداوند اقرار دارند ، سپس خداوند بر كافران استدلال مىكند ، آن چه را كه عبادت مىكنند از غير خداوند نمىتوانند مالك بر طرف كردن ضرر و بدى از ايشان باشند
قُلْ
( بگو ) بر ايشان اى محمد
أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ
( پس آيا ديديد آنچه را مىخوانيد به غير از خداوند ، اگر اراده كند خدا بر من از ضررى ) يعنى از مرض و فقر و بلاء و شدت .
هَلْ هُنَّ كاشِفاتُ ضُرِّهِ
( آيا بر طرف كننده هستند آنان ضرر او را ) كه از من بر طرف كنند
أَوْ أَرادَنِي بِرَحْمَةٍ
( يا اگر براى من اراده كند رحمتى را ) از خير و سلامت
هَلْ هُنَّ مُمْسِكاتُ رَحْمَتِهِ
( آيا آنان نگهدارندهاند رحمت او را ) يعنى آيا مىتوانند جلوگيرى كنند از رحمتى كه خداوند به من بكند ، خلاصهء منظور اين است ، آن كه ناتوان از كشف ضرر و زيان و عاجز از رساندن خير و رحمت است از كسى كه به او تقرب مىجويد چگونه سزاوار عبادت است ، آرى عبادت تنها سزاوار كسى است كه بر همهء اينها توانا باشد و ناتوانى و عجز او را فرا نگيرد كه اين تنها خداوند متعال است .
قُلْ
( بگو ) اى محمد
حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ
( بس است مرا خداوند و بر او توكل مىكنند توكل كنندگان ) و كسى كه بر غير او توكل كند بر غير كفايت كنندهء حال بندگان توكل كرده است .